Πέμπτη, 8 Απριλίου 2021

Τhe Right to Silence?


Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Τα Νέα" της συνέντευξης της Σωζήτας Γκουντούνα ιδρύτριας της πολιτιστικής πλατφόρμας "GREECE IN USA" και επιμελήτριας της διαδικτυακής ομαδικής εκθεσης "Τhe Right to Silence?" στην Νέα Υόρκη. 

(Κλικ εδώ για να μεταφερθείτε στην συμμετοχή των Δέσποινα Χατζηπαυλίδου και Ανθή Μουριάδου)




Το GREECE IN USA εγκαινιάζει την ομαδική έκθεση «The Right to Silence?»

Η πολιτιστική πλατφόρμα GREECE IN USA αποτελεί έναν οργανισμό παγκόσμιας εμβέλειας ο οποίος προάγει τον ελληνικό πολιτισμό στο εξωτερικό και προωθεί τη διεθνή πολιτιστική συνεργασία.


Η πολιτιστική πλατφόρμα GREECE IN USA αποτελεί έναν οργανισμό παγκόσμιας εμβέλειας ο οποίος προάγει τον ελληνικό πολιτισμό στο εξωτερικό και προωθεί τη διεθνή πολιτιστική συνεργασία. Ιδρύεται στη Νέα Υόρκη από τη διεθνούς φήμης Ελληνίδα Ιστορικό Τέχνης και επίκουρη καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης CUNY Σωζήτα Γκουντούνα, μία από τις πλέον επιφανείς curators της Αμερικής.

Το GREECE IN USA πραγματοποιεί ένα εντυπωσιακό άνοιγμα εν μέσω πανδημίας, εγκαινιάζοντας, με την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού της Ελλάδας, την ομαδική έκθεση «The Right to Silence?» / «Το Δικαίωμα στη Σιωπή;» με θέμα το σωφρονιστικό σύστημα, τα καθεστώτα φυλάκισης και εγκλεισμού και τη μεταρρύθμιση της ποινικής δικαιοσύνης, σε διαφορετικά γεωγραφικά και πολιτικά πλαίσια.

Η πρώτη φάση της έκθεσης παρουσιάζεται αυτή την περίοδο στο John Jay College of Criminal Justice, CUNY, City University of New York με τη συμμετοχή 43 Ελλήνων και Κύπριων Καλλιτεχνών, ενώ η δεύτερη παράλληλη δράση αναμένεται τον Φεβρουάριο στο «Undercurrent», έναν από τους επιδραστικότερους εκθεσιακούς χώρους παγκοσμίως με έδρα το Μπρούκλιν.

Το GREECE IN USA είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός παγκόσμιας εμβέλειας, ο οποίος προάγει τη γνώση του σύγχρονου και αρχαίου ελληνικού πολιτισμού στο εξωτερικό και προωθεί τη διεθνή πολιτιστική συνεργασία και τη κοινωνική συμμετοχή. Η πλατφόρμα εστιάζει στη διάδοση καινοτόμων και μοναδικών προγραμμάτων στον χώρο της τέχνης και της εκπαίδευσης, διερευνώντας την εξελισσόμενη ποικιλομορφία και τον πλούτο του ελληνικού πολιτισμού επιδιώκει να δημιουργήσει και να προκαλέσει νέα (πρωτότυπη) σκέψη για τις τέχνες και να προωθήσει τον διαπολιτισμικό διάλογο μέσα από συνεργασίες και “νέες” πλατφόρμες έκφρασης. Εστιάζει σε μια σειρά πολιτιστικών δραστηριοτήτων, μεταξύ των οποίων η ανάπτυξη και η υποστήριξη της δημιουργικής, ακαδημαϊκής έρευνας με έμφαση στην πολιτιστική πολιτική και την εξωστρέφεια του ελληνικού πολιτισμού. Καθώς, επίσης, στην παραγωγή πολιτιστικών έργων και φεστιβάλ σε συνεργασία με εξέχοντες πολιτιστικούς εταίρους των ΗΠΑ, καθώς και τη διοργάνωση συνεδρίων, σεμιναρίων, εργαστηρίων και πολιτιστικών ανταλλαγών μέσω προγραμμάτων φιλοξενίας καλλιτεχνών ‘art residencies.’

Το GREECE IN USA παρουσιάζει ελληνοαμερικανικές και ελληνικές σύγχρονες παραγωγές που εστιάζουν στα εικαστικά, τις παραστατικές τέχνες (το θέατρο), τον πειραματικό κινηματογράφο, τον κινηματογράφο, τα νέα μέσα, την αρχιτεκτονική και το χορό. Ο οργανισμός αναπτύσσει παραγωγές που ανταποκρίνονται στις ανάγκες των χώρων (επιτόπια-site specific) και των νέων και ενδιάμεσων μέσων (new media & intermedia). Η προώθηση της διεθνούς ανταλλαγής πρακτικών και γνώσεων στις τέχνες, της διερεύνησης των μεθόδων που χρησιμοποιούνται στις θεατρικές και επιμελητικές πρακτικές και των σημείων διασταύρωσης μεταξύ των τεχνών, της κοινωνίας και της δημόσιας σφαίρας μέσω παρεμβάσεων, συλλογικών δράσεων, εκπαιδευτικών προγραμμάτων και δημοσιεύσεων, βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος του οργανισμού.

Το Διοικητικό Συμβούλιο του GREECE IN USA απαρτίζεται μεταξύ άλλων επιφανών προσωπικοτήτων από τον Γιάννη Καπλανη, Γενικό Διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου και τον Ανδρέα Τάκη Πρόεδρο του MoMUS.

Η Σωζήτα Γκουντούνα μιλάει στα «Νέα» για το νέο αυτό εγχείρημα, για την ελληνική τέχνη στην Αμερική και το κίνημα #metoo.

1.      Πώς προέκυψε η ιδέα για την πλατφόρμα;

Για πολλούς από εμάς, η σύγχρονη τέχνη είναι ένα είδος καταφυγίου από τις επιφανειακές τάσεις της κυρίαρχης κουλτούρας - ένα μέρος όπου οι εναλλακτικές  αξίες, η πολιτική και οι διαφορετικές ταυτότητες θα μπορούσαν να διεκδικήσουν μια αξίωση και σε κάποιο βαθμό μια πολιτιστική αυτονομία. Ωστόσο, η σύγχρονη τέχνη, σε αντίθεση με πολλές άλλες πιο μαζικές πολιτιστικές δραστηριότητες ανέπτυξε μια συχνά αντιφατική σχέση με τον ελιτισμό που τη συνοδεύει. Ένα ακόμη παράδοξο είναι ότι, ενώ η τέχνη έχει την τάση να ευθυγραμμίζεται με τη μαζική κουλτούρα, τα τελευταία χρόνια σε βασικά ζητήματα κοινωνικής δικαιοσύνης καθώς και περιβαλλοντικής και ηθικής ευθύνης το καλλιτεχνικό έργο δεν συμβαδίζει με τις αξίες των λιγότερων προνομιούχων τμημάτων της κοινωνίας. Ίσως το εμπόριο της τέχνης να επηρεάζει αυτή την κατεύθυνση.

Σε αντίθεση όμως με τη αυτή τη διεθνή τάση, ιδιαίτερα στην Αμερική και στα ανεπτυγμένα πολιτιστικά κέντρα της Ευρώπης, η Ελληνική σύγχρονη τέχνη αντιστέκεται περισσότερο στη μαζική κουλτούρα, είτε λόγω έλλειψης πόρων είτε λόγω διαφορετικών κοινωνικών καταβολών και ανησυχιών. Οι πολιτισμικές προοπτικές της Ελληνικής σύγχρονης τέχνης διαφέρουν έντονα σε σχέση με τις διεθνείς, και αυτή η «Ελληνική ιδιαιτερότητα» που δεν έχει ακόμη χαρτογραφηθεί διεθνώς προκάλεσε την ιδέα και συντέλεσε στην απόφαση για τη δημιουργία της πλατφόρμας “GREECE IN USA.”

2.      Τι προκλήσεις αντιμετωπίσατε στήνοντας την πλατφόρμα;

Το “GREECE IN USA” ιδρύθηκε τον Μάρτιο του 2020 στη Νέα Υόρκη, στην έναρξη και κατά τη διάρκεια της περιόδου της πανδημίας. Η πόλη που δεν κοιμάται είχε μεταμορφωθεί σε πόλη φάντασμα όπως όλα τα μητροπολιτικά κέντρα. Η μόνη αντίστοιχη εμπειρία για τους Νέο Υορκέζους ήταν η 11η Σεπτεμβρίου. Σε αυτό το κλίμα της «ατμόσφαιρας του φόβου» και έπειτα από έτη εμπειρίας στην προβολή Ελλήνων καλλιτεχνών στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη θυμήθηκα τις ιδρυτικές αρχές της Μπιενάλε Performa. Το Performa είναι ο οργανισμός στον οποίο οφείλω την εγκατάσταση μου στη Νέα Υόρκη το 2015, ο οποίος ιδρύθηκε εν μέρει κόντρα στο φόβο που προκάλεσαν οι τρομοκρατικές ενέργειες του 2001. Για ένα μήνα το Performa αλλάζει τον τρόπο που βιώνουν οι Νέουορκέζοι την πόλη και ιδιαίτερα το κέντρο της πόλης, έπειτα απ’ την 11η  Σεπτεμβρίου, που ως τραυματικό γεγονός μετασχημάτισε τη σχέση των κατοίκων με το δημόσιο χώρο. Η Μπιενάλε έχει ως στόχο να “επαναδιεκδικήσει” το δημόσιο χώρο αλλά και τοποθεσίες που άλλαξαν χρήση λόγω της επικράτησης του Real Estate. Η Performa διεξάγεται  σε διαφορετικά σημεία στην πόλη, απ’ την Times Square και το τελωνείο της Νέας Υόρκης μέχρι μουσεία όπως το MoMA, Whitney, Guggenheim, BAM (Brooklyn Academy of Music and Dance), γκαλερί και άλλους πολιτιστικούς χώρους. Σε αυτό το πλαίσιο και τη δυναμική οραματίστηκα το GREECE IN USA ως έναν οργανισμό που δεν ευθυγραμμίζεται με τις σύγχρονες φοβίες της αποστασιοποίησης και του εφησυχασμού, αλλά που «επαναδιεκδικεί» τη σημασία της τέχνης στην καθημερινή ζωή στο δημόσιο χώρο και που πρωτίστως δίνει φωνή σε μια συγκεκριμένη εθνικότητα που δεν έχει ουσιαστική ή επιδραστική παρουσία στα πολιτιστικά τεκταινόμενα της Αμερικής. Οι κυρίως προκλήσεις, πέραν της πανδημίας που αλλάζει τελείως τον τρόπο που προσλαμβάνουμε την τέχνη, αφορούν στην αλλαγή του παραδείγματος για την πρόσληψη της σύγχρονης Ελληνικής τέχνης στο εξωτερικό πέραν των στερεοτύπων για την Ελληνική εθνικότητα που έχει επιβάλει κυρίως η κυρίαρχη κουλτούρα με ταινίες όπως το “ My Big Fat Greek Wedding, ” “Mama Mia” και άλλες πολιτισμικές διεργασίες όπως οι χώροι εστίασης, τα τουριστικά κέντρα κ.α.

3.      Πόσο εύκολο είναι για Έλληνες καλλιτέχνες να "εξάγουν" τη δουλειά τους στην Αμερική; Γιατί αρκετοί εξ αυτών είναι εγκλωβισμένοι στην εσωστρέφεια της χώρας μας.

Αυτόνομα ορισμένοι Έλληνες καλλιτέχνες, κυρίως όσοι είχαν την ευκαιρία να σπουδάσουν στην Αμερική (όπου τα έξοδα φοίτησης είναι υπέρογκα σε σχέση με την Ευρώπη) έχουν καταφέρει να παρουσιάσουν με επιτυχία το έργο τους σε καταξιωμένους εκθεσιακούς χώρους. Παράλληλα, ο Eλληνισμός της διασποράς έχει μια έντονη παρακαταθήκη καλλιτεχνών όπως ο Λουκάς Σαμαράς, η Χρύσα, ο Gregory Μαρκόπουλος , Θεόδωρος Στάμος, και από τους νεότερους η Ελένη Μυλωνά, η Τζένη Μαρκέτου, ο Μάρκ Χατζηπατέρας μεταξύ άλλων. Το ουσιαστικό πρόβλημα έγκειται στην αδυναμία των φορέων πολιτισμού στην Ελλάδα να εξάγουν την εγχώρια πολιτιστική παραγωγή κυρίως των παραστατικών και εικαστικών τεχνών. Οι λόγοι είναι πολυδιάστατοι, θα εντόπιζα όμως αρχικά το ζήτημα στην έλλειψη συστηματικής πολιτιστικής στρατηγικής και διπλωματίας αλλά αυτή η διαπίστωση είναι μια γενίκευση που οι περισσότεροι γνωρίζουμε. Σε δεύτερο χρόνο θα έλεγα ότι σε ένα βαθμό δεν είχαμε πιθανώς συνειδητοποιήσει την αξία των πολιτιστικών ανταλλαγών. Όταν η Συλλογή Κωστάκη ή η μεγαλύτερη συλλογή Ελληνικών αρχαιοτήτων ανήκει σε ένα κράτος πιθανώς να μπορούν οι καλλιτεχνικοί διευθυντές να διαπραγματεύονται με τους εκθεσιακούς χώρους που φιλοξενούν αυτές τις συλλογές στο εξωτερικό με επιχειρήματα για την παρουσία και της Σύγχρονης Ελληνικής Τέχνης. Αντίστοιχα, όταν ένα φεστιβάλ όπως το Φεστιβάλ Αθηνών εισάγει πανάκριβες παραγωγές από το εξωτερικό, καλύπτοντας το κόστος μεσαζόντων, να μπορεί να διαπραγματευτεί την παρουσίαση και εξαγωγή δικών του παραγωγών στο εξωτερικό. Ο πολιτισμός διακρίνεται από τέτοιες καλώς εννοούμενες ανταλλαγές τις οποίες δεν φαίνεται να έχουμε αξιοποιήσει στο έπακρο και όπως θα έπρεπε. Όταν Έλληνες ή Κύπριοι συλλέκτες όπως ο Δάκης Ιωάννου, ο Δασκαλόπουλος, ο Οικονόμου βρίσκονται στα διοικητικά συμβούλια των πιο επιδραστικών Μουσείων της Αμερικής δεν αρκεί να ζητούν από διεθνείς επιμελητές να επιμελούνται Έλληνες καλλιτέχνες στο Μουσείο Μπενάκη ή μουσεία της Ελλάδας, αλλά θα έπρεπε πιθανώς να επιδιώκουν αυτές οι εκθέσεις να περιοδεύουν και στα Μουσεία στα οποία συμμετέχουν ως μέλη των διοικητικών επιτροπών. Το ίδρυμα ΝΕΟΝ με το πρόγραμμα ανταλλαγής επιμελητών, και το Ίδρυμα Νιάρχος με προγράμματα που εγκαινιάζει το 2021 φαίνεται να έχουν διαπιστώσει αυτή την αναγκαιότητα, καθώς και το Ωνάσης με συστηματικές προσπάθειες προβολής της σύγχρονης τέχνης στο εξωτερικό. Το κλίμα πλέον αλλάζει αλλά ακόμη βιώνουμε τα αποτελέσματα της ολιγωρίας παλαιότερων εποχών.

4.      Πώς για την εναρκτήρια δράση της πλατφόρμας σας επιλέξατε να καταπιαστείτε με το σωφρονιστικό σύστημα και τον εγκλεισμό;

Ο εγκλεισμός της πανδημίας συνέπεσε τελείως συμπωματικά με την πρόταση που υποβάλαμε στο Υπουργείο Πολιτισμού για το σωφρονιστικό σύστημα. Κεντρικός στόχος ήταν η πρόταση να μην περιορίζεται σε Ελληνικές θεματικές αλλά να διαπραγματεύεται διεθνή ζητήματα. Η εναρκτήρια δράση βασίζεται σε μια αντιστροφή; με ενδιαφέρουν τα παράδοξα όταν φωτίζουν τη διερεύνηση των νοημάτων. Σε αυτή την περίπτωση πρόκειται για τα περίφημα “Miranda Rights”  και το 5th Amendment, που ως Έλληνες συναντάμε κυρίως στις Αμερικάνικες αστυνομικές ταινίες. Μου έκανε πάντα εντύπωση η έκφραση «έχετε το δικαίωμα να παραμείνετε σιωπηλή/ός». Η σιωπή μετασχηματίζεται σε δικαίωμα όταν αυτά που μπορεί να ειπωθούν είναι επιβαρυντικά για τον πολίτη μιας δημοκρατικής πολιτείας. Το παράδοξο όμως έγκειται στο ότι κάποιοι πολίτες παραμένουν πάντα σιωπηλοί διότι δεν τους δίδεται η δυνατότητα διατύπωσης λόγου που συνεπάγεται με το δικαίωμα της ελευθερίας της γνώμης και της έκφρασης. Στην ομαδική έκθεση τα “Miranda Rights” αποκτούν μια μεταφορική υπόσταση για τη διερεύνηση ηθικών ζητημάτων, αλλά και αισθητικών μορφών και καλλιτεχνικών μέσων εφόσον η σιωπή αποτελεί το επιστέγασμα της αφαίρεσης.

5.      Στη συνέχεια, με ποιες θεματικές ή έργα φιλοδοξείτε να καταπιαστείτε;

Κατά τη διάρκεια του Μαΐου σχεδιάζουμε, με την καταξιωμένη Αμερικανίδα περφόρμερ και εικαστικό, Karen Finley, μια δράση που αποτίνει φόρο τιμής σε ένα ξεχασμένο κεφάλαιο στην ιστορία της Νέας Υόρκης και θα λάβει χώρα σε σημείο του Central Park που δεν είναι τόσο γνωστό στο ευρύ κοινό. Η δράση θα λάβει χώρα σε ένα συμβολικό σημείο, το Seneca Village, που αποτελεί τον πρώτο σημαντικό οικισμό Αφροαμερικανών ιδιοκτητών και το επίκεντρο της μαύρης πολιτικής εξουσίας στο Μανχάταν κατά τα μέσα του 19ου αιώνα, στον οποίο εκδιώχθηκαν 1.600 περίπου Αφροαμερικάνοι. Ο οικισμός καταλάμβανε το δυτικό άκρο του Central Park, μεταξύ περίπου 83ης και 89ης οδού.
Οι Νεοϋορκέζοι συνήθως θεωρούν ότι η δουλεία περιοριζόταν στο Νότο, αλλά το 1991 ανασκαφή στο Νότιο Μανχάταν κατέδειξε ότι υπήρχαν εκατοντάδες σκελετοί σε ξεχασμένο νεκροταφείο αποικιακής εποχής με 15,000 σκελετούς Αφρικανών. Ο τόπος ταφής, γνωστός από το 2006 ως Εθνικό Μνημείο Αφρικανικής Ταφής, υπογράμμισε το γεγονός ότι η Νέα Υόρκη στα τέλη του 18ου αιώνα ήταν το επίκεντρο του δουλεμπορίου. Το 1799 η πολιτεία της Νέα Υόρκη επικύρωσε τη σταδιακή χειραφέτηση για τους υποδουλωμένους απογόνους που γεννήθηκαν μετά τις 4 Ιουλίου του ίδιου έτους αλλά μέχρι το 1827 μόνο 16 Αφροαμερικάνοι είχαν δικαίωμα ψήφου στο Μανχάταν.  Πέρα από αυτό το γεγονός, λευκοί Νεοϋορκέζοι καταστρατηγούσαν αδιάκοπα τα Αφροαμερικάνικα θεσμικά όργανα, πυρπολώντας εκκλησίες και μπλοκάροντας τις προσπάθειες κατασκευής σχολείων. Η φυλετική τρομοκρατία επιδεινώθηκε και κανένας Αφροαμερικανός δεν ήταν ασφαλής. Η δράση μας επιδιώκει να φωτίσει πτυχές αυτής της ιστορίας της πόλης στην προσπάθεια ερμηνείας ζητημάτων κοινωνικής δικαιοσύνης.


6.      Σε μια Αμερική που αλλάζει τόσο λόγω κορωνοϊού όσο και λόγω της της προεδρίας Μπάιντεν, πόσο εύκολο είναι να δημιουργηθεί χώρος για την προβολή της τέχνης και μάλιστα της ελληνικής;

Η Δημιουργική Οικονομία αναπτύσσεται συνεχώς σε όλο τον κόσμο, με το Ηνωμένο Βασίλειο και της Η.Π.Α να υπερτερούν σαφώς στον τομέα.  Στις Η.Π.Α. το 2017, οι τέχνες και ο πολιτισμός συνεισέφεραν 877,8 δισεκατομμύρια δολάρια, ή 4,5%, στο ακαθάριστο εγχώριο προϊόν (ΑΕΠ) της χώρας. Την ίδια χρονιά, πάνω από 5 εκατομμύρια μισθοί ‐ και ‐ μισθωτοί απασχολούνται στον τομέα των τεχνών και του πολιτισμού, κερδίζοντας συνολικά 405 δισεκατομμύρια δολάρια. ( βλ. https://www.arts.gov  ). Η δημιουργική οικονομία είναι ένας από τους τομείς που κινδυνεύουν περισσότερο από την κρίση του COVID-19 απαιτείται λοιπόν ουσιαστική και διαρκής εθνική στρατηγική ανάκαμψης της δημιουργικής οικονομίας.

Θεωρώ ότι ο Μπάιντεν είναι πιο ενημερωμένος όσον αφορά στη σημασία της προβολής της τέχνης και στα οφέλη της ανάκαμψης και το επιτελείο του είναι πιο κατάλληλο για να σχεδιάσει μια στρατηγική από κάτω προς τα πάνω, που να υποστηρίζεται και να καθοδηγείται από τοπικές συμπράξεις δημόσιου-ιδιωτικού τομέα μεταξύ δημοτικών κυβερνήσεων, τεχνών και πολιτιστικών οργανισμών, κοινοτικών ομάδων, φιλανθρωπίας του ιδιωτικού τομέα αλλά και με  ομοσπονδιακή υποστήριξη. Οι μεγάλοι πολιτιστικοί φορείς  όπως το Αrmory Art Fair και Μουσεία όπως το MoMA, Whitney, The Frick Collection, και η Performa Biennial ήδη σχεδιάζουν τις δράσεις τους και τη στρατηγική για την προβολή της τέχνης στη μέτα-COVID εποχή. Σε αυτό το πλαίσιο το GREECE IN USA δεν επαναπαύτηκε σχετικά με την προβολή της σύγχρονης Ελληνικής τέχνης αντιθέτως αυτή η περίοδος σηματοδότησε και θεματολογικά με την πρώτη έκθεση για τον εγκλεισμό, την ανάγκη δράσης και εξωστρέφειας. Επιλέγουμε θέματα που αντικατοπτρίζουν τις σύγχρονες ανησυχίες και σταθήκαμε τυχεροί διότι ειδικά σε αυτή τη συγκυρία το κοινό έχει μια πιο «ώριμη» διάθεση για να αφουγκραστεί τον τρόπο με τον οποίο και οι Έλληνες καλλιτέχνες προσεγγίζουν τις κοινωνικές και πολιτισμικές αλλαγές που συντελούνται.

Τις τελευταίες εβδομάδες ο καλλιτεχνικός χώρος συγκλονίζεται από αποκαλύψεις σεξουαλικής παρενόχλησης και κακοποίησης. Έχοντας εσείς την εμπειρία του #metoo στην Αμερική, πόσο μπορεί να αλλάξει το τοπίο ένα αντίστοιχο ελληνικό κίνημα;

Η εναρκτήρια έκθεση του “Greece in USA” με τίτλο «Το Δικαίωμα στη Σιωπή»  και το ανεπίσημο μότο του οργανισμού που δηλώνει ότι «δίνουμε φωνή στους Έλληνες καλλιτέχνες» συνέπεσε με την λήξη της σιωπής για τη μακροχρόνια κακοποίηση που υφίστανται ένα μεγάλο μέρος των καλλιτεχνών, κυρίως στα χρόνια της φοίτησης τους σε σχολές, αλλά και κατά τη διάρκεια της εργασιακής ένταξης. Για να επανέλθουμε στο ζήτημα της μαζικής και κυρίαρχης κουλτούρας, με χαροποίησε εξαιρετικά το γεγονός ότι καλλιτέχνες και κυρίως τηλεοπτικοί ηθοποιοί ταυτίστηκαν με καλλιτέχνες και ηθοποιούς ενός πιο επιλεγμένου ή εναλλακτικού ρεπερτορίου, σε ένα τόσο κρίσιμο ζήτημα όχι μόνο για τον πολιτισμό αλλά πρωτίστως για την κοινωνία. Μέσα στο ζόφο της πανδημίας και των οικονομικών προβλημάτων που επιβάλλει αυτές οι αποκαλύψεις, όσο σκληρές και αν είναι ή μάλλον λόγω της σκληρότητας τους, προκαλούν μια αναγκαιότητα για ειλικρίνεια καθώς και τη δυσανεξία για οτιδήποτε προφασίζεται την τέχνη για να επιβάλλει μια ανήθικη στάση ζωής. Στο κοινωνικό πλαίσιο θεωρώ ότι διαφαίνεται ότι αυτό το κίνημα μπορεί να εκσυγχρονίσει βαθιά τους θεσμούς, παρόλα τα λάθη και τις ακρότητες που μπορεί να διαπιστωθούν αρχικά, όπως με καθετί καινούργιο, διότι βάζει ένα όριο σε άτομα που δεν είχαν καν επίγνωση ότι οι συμπεριφορές τους δεν είναι επιτρεπτές σε μια ευνομούμενη δημοκρατία.


Τετάρτη, 31 Μαρτίου 2021

Continuum - Yλικό για ένα μελλοντικό project



ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:


-   "Ένας περιφραγμένος τόπος ονείρων - Στον λόφο", Ταινία 52', 2020, των Δέσποινα Χατζηπαυλίδου και Ανθή Μουριάδου:

"An enclosed place for dreams - On the hill" 

συμμετοχή στην έκθεση "The Right to Silence?",  Δεκέμβριος 2020-Ιούλιος 2021, στην Anya & Andrew Shiva Gallery της Νέας Υόρκης, σε επιμέλεια Σωζήτας Γκουντούνα (Greece in USA).

Δελτίο τύπου

Άρθρα:

https://www.catisart.gr/enas-perifragmenos-topos-oneiron-ston-lofo/

https://www.dancetheater.gr/

Οι Έλληνες καλλιτέχνες αποκτούν φωνή στις ΗΠΑ, Lifo


-   Υλικό απο το project "Στον λόφο", Πνύκα, Μάιος-Νοέμβριος 2020, της Δέσποινας Χατζηπαυλίδου:

Φωτογραφίες 


-   Υλικό από την performance ανοικτού χώρου "Ένας περιφραγμένος τόπος ονείρων", Πνύκα, Ιούνιος 2019, της Δέσποινας Χατζηπαυλίδου:

Στιγμιότυπα

Teaser

Φωτογραφίες


-   Authentic Movement & Contact Improvisation:

"Επαίτης". solo performance Αυθεντικής κίνησης σε βίντεο/εγκατάσταση, της Δέσποινας Χατζηπαυλίδου

"Σημειώσεις στο  Contact Improvisation", Βίντεο/Ντοκιμαντέρ, 15', της Ανθής Μουριάδου

Σεμιναριακό υλικό Contact Improvisation, της Δέσποινας Χατζηπαυλίδου


-   Authentic Movement (sources):

Insight Improvisation

The search for Authenticity

Drama & Authentic movement

Speaking the same language

Embodying Persephone's desire


Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου 2021

Ένας Περιφραγμένος Τόπος Ονείρων – Στον Λόφο



«Ένας Περιφραγμένος Τόπος Ονείρων – Στον Λόφο»

Δέσποινα Χατζηπαυλίδου - Ανθή Μουριάδου

2020, video 52'


Τον Ιούνιο του 2019 μια ομάδα καλλιτεχνών και ερασιτεχνών με κοινό παρονομαστή την αγάπη τους για την κίνηση, συγκεντρώθηκε στον λόφο της Πνύκας για να παράγει τη συλλογική performance «Ένας περιφραγμένος τόπος ονείρων». Χωρίς θεατές και χωρίς καμία ανάγκη νοηματοδότησης, οριοθετήθηκε μια έκταση του λόφου, όπου οι performers έμειναν σε ό,τι προσέφερε στη φαντασία τους η υλικότητα του τοπίου, δημιουργώντας έτσι μια φυσική δράση η οποία βιντεοσκοπήθηκε, με τις κάμερες να παίρνουν κι αυτές ενεργό μέρος.

Ήταν ένας προφητικός στοχασμός πάνω στην έννοια της οριοθέτησης που από βασική φόρμα – εργαλείο για τη σωματική και καλλιτεχνική έκφραση, αλλά και προϋπόθεση για τη συναισθηματική ασφάλεια και ανάπτυξη, μετέπεσε μέσα από μέτρα θωράκισης απέναντι στον ορατό, αόρατο εχθρό του covid-19, σε μια επιβαλλόμενη φυλάκιση κατ’ οίκον.



Με το λύσιμο της καραντίνας στην Ελλάδα, έναν χρόνο μετά, συναντηθήκαμε ξανά στο λόφο δημιουργώντας τις ψηφίδες ενός project διαρκείας το «Στον λόφο», μια καταγραφή και συλλογή σε εικόνα, ήχο και κείμενο, της κίνησης των σωμάτων, των σκέψεων και των αισθήσεων που αυτά φέρουν. Χωρίς οριοθέτηση αυτή τη φορά, καλύψαμε όλη την έκταση του λόφου και πυκνώσαμε τις συναντήσεις αποτυπώνοντας τη μετάλλαξη και την πορεία των σωμάτων ξανά στην επαφή, και αποκαλύπτοντας μια συλλογική ηχώ, ταυτόχρονα αγκιστρωμένη (vinculum) και εκφρασμένη στο σώμα και πέρα από αυτό.

Τον Νοέμβριο του 2020 με την επιβολή της νέας καραντίνας το «Στον λόφο» διακόπτεται και ενώ μοιάζει να μετατρέπεται σε μια δυστοπία του αδύνατου της επαφής, εμείς δημιουργούμε μέσα από τη «δεξαμενή» δεδομένων που συλλέξαμε, ένα πρώτο συγκριτικό βίντεο ντοκουμέντο, προάγγελο μιας ταινίας μεγάλου μήκους και μιας διαδραστικής διαδικτυακής εφαρμογής, που στόχο έχουν να φανερώσουν μια νέα γεωγραφία διαπερατών σωμάτων – σκέψεων – δράσεων, ένα πεδίο μελέτης και έρευνας της «εσωτερικής υπόστασης» της κίνησης, ένα εργαλείο εκπαίδευσης που πηγάζει από την πρακτική της «authenticmovement» και του «contactimprovisation», και μια πρόταση ουτοπίας, μια πρόσκληση στον απλό άνθρωπο να βγει να ανακαλύψει και να ζήσει τον ελεύθερο φυσικό χώρο, μέσα στην πόλη.



 

Πρώτη προβολή στη διαδικτυακή έκθεση «The Right To Silence», της νέας πλατφόρμας GREECE IN USA, με έδρα τη Νέα Υόρκη και επιμέλεια της Σωζήτας Γκουντούνα – Anya & Andrew Shiva Gallery


ΚΛΙΚ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΤΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ 


 

Συντελεστές

Ιδέα, καλλιτεχνική διεύθυνση, παραγωγή: Δέσποινα Χατζηπαυλίδου

Μοντάζ, sound editing: Ανθή Μουριάδου

Performers φωτογράφοι & κινηματογραφιστές: Αλεξάνδρα Δημητράκου, Ναπολέων Μανάτος, Γιάννης Μισουρίδης, Ανθή Μουριάδου, Θάλεια Νουάρου, Στέφανος Χανδέλης, Αλέξης Χαριτάκης, Δέσποινα Χατζηπαυλίδου

Performers: Μαριάννα Δεβετζή, Αλεξάνδρα Δημητράκου, Αιμιλία Διακοπούλου, Κατερίνα Δρακοπούλου, Δόμνα Ζαφειροπούλου, Μαρία Καπουράλου, Τάκης Κατσαμπάνης, Σοφία Κλισσά, Εύα Κολιοπάντου, Μαγδαληνή Κρυσταλλινού, Ναπολέων Μανάτος, Δανάη Μανωλέσου, Ανθή Μουριάδου, Θάλεια Νουάρου, Έλλη Παρακεντέ, Αναστασία Ρεπούσκου, Ariadni Schmitz, Νατάσσα Στεφανάτου, Christina Vita, Δέσποινα Χατζηπαυλίδου

Βοηθός στο «Ένας περιφραγμένος τόπος ονείρων»: Ερνεστίνα Καρυστιναίου

Αποσπάσματα συλλογικών κειμένων

Επεξεργασία κειμένων: Δέσποινα Χατζηπαυλίδου

Απόδοση στα αγγλικά: Νατάσσα Ζαγκλή





 

Πέμπτη, 31 Οκτωβρίου 2019

Το Θολάμι



"Το θολάμι" είναι μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας, βασισμένη στο ομότιτλο διήγημα του Νίκου Κάσδαγλη, σε παραγωγή Nova Melancholia και συμπαραγωγή με το Κέντρο Ελληνικού Κινηματογράφου. 
Αθήνα. Η τελευταία μέρα ενός μέλους μιας παράνομης τρομοκρατικής οργάνωσης. Η Δέσποινα πυροβολεί, σκοτώνει, περιπλανιέται στην πόλη, πασχίζει να βρει βοήθεια, αποτυγχάνει σε κάθε της προσπάθεια, την πυροβολούν, πεθαίνει στο διαμέρισμά της. Μέσα από την τραγμένη διαδρομή της κεντρικής ηρωίδας διαγράφεται ένα πορτρέτο της Αθήνας. Το θολάμι -παραγωγή χαμηλού κόστους με αισθητική DIY και queer στοιχεία- είναι μια ταινία υπαρξιακής περιπλάνησης.
       
--------

Σκηνοθεσία: Βασίλης Νούλας
Βασίζεται στο ομώνυμο διήγημα του Νίκου Κάσδαγλη (1987)
Σενάριο: Βασίλης Νούλας, Κώστας Τζημούλης, Ελίνα Μαντίδη
Διεύθυνση φωτογραφίας: Αιμιλία Μηλού
Καλλιτεχνική διεύθυνση: Κώστας Τζημούλης
Ηχοληψία: Άρης Παυλίδης & Αλέξης Κουκιάς-Παντελής
Μοντάζ: Κώστας Τζημούλης & Βασίλης Νούλας
Βοηθός σκηνοθέτη - Οργάνωση παραγωγής: Ελίνα Μαντίδη
Επεξεργασία ήχου - Μουσική επένδυση: Μπάμπης Κουρτάρας

Πρωταγωνιστεί η Δέσποινα Χατζηπαυλίδου

Παραγωγή Nova Melancholia σε συμπαραγωγή με το Ε.Κ.Κ.

► ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2019
3 & 4 Νοεμβρίου 2019


Μαθήματα Contact Improvisation





Συναντήσεις Contact Improvisation


με την Δέσποινα Χατζηπαυλίδου

(1ος Κύκλος – με στόχο την ενσωμάτωση της ποιότητας του νερού)


Τι είναι το contact improvisation; Πρόκειται για μια τεχνική επαφής δυο σωμάτων που κινούνται σε αυτοσχεδιασμό. Οι δάσκαλοι του contact αντλώντας από ένα πλατύ πεδίο εμπειρίας, που αφορά τις τεχνικές release, τις πολεμικές τέχνες, το body work, τον διαλογισμό, τις παραστατικές τέχνες κ.ά. ενδιαφέρονται για την ανάπτυξη της αντίληψης του σώματος και του χώρου, της εμπιστοσύνης και της παράδοσης στην ροή, της φαντασίας. Υποστηρίζουν την σωματικότητα και την ελευθερία επιλογών στο διάλογο με τον άλλον, την αναγνώριση και την μεταμόρφωση των patterns. Μέσα απ΄την εξερεύνηση των φυσικών δυνάμεων, των αισθήσεων και των ποιοτήτων κίνησης , το Contact Improvisation συνεχώς αναπτύσσεται και εξελίσσεται, διατηρώντας σύνδεση με τις εξελίξεις στο σύγχρονο χορό και την performance, προσφέροντας έτσι ένα πεδίο γνώσης χωρίς περιορισμούς.

Το Contact Improvisation προσφέρει βιωματική γνώση του σώματος, ενδυνάμωση των βαθύτερων στιβάδων των μυϊκών ιστών, ευλυγισία, συνειδητοποίηση του χώρου και των σχέσεων που αναπτύσσονται με τους άλλους, ξύπνημα της δημιουργικότητας, άνοιγμα των αισθήσεων.

__________________

Η πρόθεση των συναντήσεων αυτών, είναι η δημιουργία μιας ομάδας άσκησης και έρευνας πέρα από το γνωστό σχήμα ενός μαθήματος και της δεσμευτικής σχέσης δασκάλου-μαθητή, με στόχο, την υποστήριξη της προσωπικής ελευθερίας του ασκούμενου και της πρωτογενούς περιέργειας για εξερεύνηση.
Για περισσότερη εξάσκηση, σύνδεση, ανάπτυξη της πρωτοβουλίας αλλά και μεγαλύτερο εύρος εμπειρίας, όπως πέρυσι έτσι και φέτος θα ορίζονται για τους συμμετέχοντες, προαιρετικές συναντήσεις  σε εξωτερικούς χώρους και κυρίως στην φύση, καθώς και θα διοργανώνονται Jam για το άνοιγμα της ομάδας στον ευρύτερο χώρο της κοινότητας του contact αλλά και για την μετάδοση της εμπειρίας σε νέους ανθρώπους.
Οι συναντήσεις είναι ανοιχτές σε όλα τα επίπεδα εμπειρίας του C.I. 
 
___________________

Σάββατο 16,30 Νοεμβρίου και 7,14,21 Δεκεμβρίου

Ώρα: 18.00 – 20.00

Κόστος: 30 ευρώ οι 5 συναντήσεις.
Δυνατότητα drop in για μάθημα γνωριμίας: 10 ευρώ

Studio AKIN, Σαρρή 14, Αθήνα (Σταθμός ΗΣΑΠ Θησείο)

Τηλ. Επικοινωνίας: 6932996876
e-mail: desapoin@otenet.gr

Fb:
https://www.facebook.com/despoina.chatzipavlidou
https://www.facebook.com/groups/diarycontactimpro/
Blog:
contactiongr.blogspot.com

__________________________________

Βιογραφικό: Η Δέσποινα Χατζηπαυλίδου είναι ηθοποιός, σκηνοθέτης και χορεύτρια αυτοσχεδιασμού. Διδάσκει Contact improvisation από το 2005. Με την δουλειά της στοχεύει στην έκφραση της προσωπικής ελευθερίας, γειώνοντας - συνειδητά και χωρίς όρια - στο σώμα, κάθε άλλη ψυχική ή πνευματική παρόρμηση που προκύπτει κατά την δημιουργική διαδικασία.
Σπούδασε σκηνοθεσία κινηματογράφου στην σχολή του Λ. Σταυράκου, και υποκριτική στο θεατρικό εργαστήρι του Άκη Δαβή. Ασκήθηκε στο σύγχρονο θέατρο και τον αυτοσχεδιασμό από την Ρούλα Πατεράκη, και με την Μίρκα Γιεμεντζάκη μελέτησε την σχέση σώματος και φωνής.
Μαθήτευσε δίπλα στην Χριστίνα Κλεισιούνη πάνω σε τεχνικές release, συνειδητή κίνηση, αυτοσχεδιασμό και contact improvisation. Παρακολούθησε σεμινάρια των Daniel Lepkoff (C.I.), Nita Little (C.I.), Charlie Morrissey (C.I.), Kitt Jonson (Αυτοσχεδιασμός), Andrew Harwood (C.I), Ka Rustler (B.M.C.), Prapto Sunyama (Συνειδητή Κίνηση), Baris Mihci (axis syllabus) κ.ά. Εκπαιδεύτηκε στην Authentic Movement (3ετές πρόγραμμα) από την Ελένη Λεβίδη.
Είναι μέλος της ομάδας «Nova Melancholia». Παραστάσεις των τελευταίων χρόνων είναι: «Κότες και ψύλλοι», «Εκτοπλάσματα», «Εκκρεμότητα», «Ωδές στον Πρίγγιπα», «Ο Νεκρός» (Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών 2016), «Τα Χρόνια της Αθωότητας» (Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών 2017) σε σκηνοθεσία Βασίλη Νούλα. Επίσης συμμετείχε μαζί τους στο Φεστιβάλ Αθηνών 2009 με το «Habemus Papam» σε σκηνοθεσία Μανώλη Τσίπου και 2017 με τα «Θερμά Θαλάσσια Λουτρά».
Έχει συνεργαστεί με την ομάδα «Σημείο Μηδέν» στις παραστάσεις «Βόυτσεκ» (Θέατρο Άττις) και «Σωφρονιστική Αποικία» (Φεστιβάλ Αθηνών 2014) σε σκηνοθεσία Σάββα Στρούμπου.
Έχει παίξει στην ταινία της Αντουανέττας Αγγελίδη "Κλέφτης ή η πραγματικότητα" όπου ήταν υποψήφια για το Κρατικό Βραβείο Β' γυναικείου ρόλου στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 2001.
Δημιουργεί παραστάσεις κινητικού αυτοσχεδιασμού και Αυθεντικής κίνησης με την ομάδα "3=4" και συνεργάστηκε ως χορεύτρια με την ομάδα «Έλιξ» σε παραστάσεις contact improvisation.
Χορογράφησε για το θέατρο "Εντροπία" την παράσταση "Cut project" σε Βερολίνο και Αθήνα (2009-2010) με την υποστήριξη του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Ιδρύματος (ECF).
Την περίοδο 2015-17 δίδαξε και σκηνοθέτησε την θεατρική ομάδα των οροθετικών ανδρών κρατουμένων στις Φυλακές Κορυδαλλού και δημιούργησε μαζί τους την παράσταση «Το Κουτί»».
Πρόσφατα δημιούργησε την performance ανοιχτού χώρου «Ένας περιφραγμένος τόπος ονείρων».
Φέτος πρωταγωνιστεί στην ταινία του Β. Νούλα «Το θολάμι» που κάνει πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Τετάρτη, 13 Μαρτίου 2019

«Τεχνικές διάσωσης», Σεμινάριο Contact Improvisation , με την Δέσποινα Χατζηπαυλίδου






Μονοήμερο Σεμινάριο Contact Improvisation
«Τεχνικές διάσωσης»

με την Δέσποινα Χατζηπαυλίδου

Στο Quilombo Centro Cultural
Την Κυριακή 7/3 στις 12.00 – 16.00 μ.μ.

................

Στο σεμινάριο αυτό θα εξασκηθούμε σε πιο οριακές καταστάσεις της φυσικής κίνησης και ιδιαίτερα στην πτώση και σε ότι προκαλεί στο ίδιο το σώμα, αλλά και στα σώματα που συναντά, τα οποία αντανακλαστικά είτε αναλαμβάνουν το βάρος αποτρέποντας την πτώση είτε παρασέρνονται σαν ένα κοινό σώμα σε ροή. Εργαλεία μας θα είναι οι αισθήσεις  και τεχνικές ανύψωσης, διαφορετικές κατευθύνσεις, που απορροφούν την αίσθηση της κρούσης και αποφορτίζουν το ίδιο το γεγονός μιας πτώσης. Στόχος είναι ένας σωματικός διάλογος που ενώ αγγίζει τα όρια της κίνησης ταυτόχρονα είναι ασφαλής και απολαυστικός. Η χαρά, το μοίρασμα και η ενστικτώδης σωματικότητα αντανακλούν τον παιγνιώδη χαρακτήρα του contact improvisation το οποίο τελικά αναδεικνύεται σε ένα ισχυρό μέσο εκπαίδευσης για την επανεύρεση του σώματος.

Το σεμινάριο είναι ανοικτό σε όσους  εξασκούνται  στο contact improvisation.
................


Βιογραφικό:  Η Δέσποινα Χατζηπαυλίδου είναι ηθοποιός, σκηνοθέτης και χορεύτρια αυτοσχεδιασμού. Διδάσκει Contact Improvisation από το 2005. Με την δουλειά της στοχεύει στην έκφραση της προσωπικής ελευθερίας, γειώνοντας - συνειδητά και χωρίς όρια - στο σώμα, κάθε άλλη ψυχική ή πνευματική παρόρμηση που προκύπτει κατά την δημιουργική διαδικασία.

Σπούδασε σκηνοθεσία κινηματογράφου στην σχολή του Λ. Σταυράκου, και υποκριτική στο θεατρικό εργαστήρι του Άκη Δαβή. Ασκήθηκε στο σύγχρονο θέατρο και τον αυτοσχεδιασμό από την Ρούλα Πατεράκη, και με την Μίρκα Γιεμεντζάκη μελέτησε την σχέση σώματος και φωνής.

Μαθήτευσε δίπλα στην Χριστίνα Κλεισιούνη πάνω σε τεχνικές release, συνειδητή κίνηση, αυτοσχεδιασμό και contact improvisation. Παρακολούθησε σεμινάρια των Daniel Lepkoff (C.I.), Nita Little (C.I.),
Charlie Morrissey (C.I.), Kitt Jonson (Αυτοσχεδιασμός), Andrew Harwood (C.I), Ka Rustler (B.M.C.), Prapto Sunyama (Συνειδητή Κίνηση), Baris Mihci (axis syllabus) κ.ά. Εκπαιδεύτηκε στην Authentic Movement (3ετές πρόγραμμα) από την Ελένη Λεβίδη.

Είναι μέλος της ομάδας «Nova Melancholia». Παραστάσεις των τελευταίων χρόνων είναι: «Κότες και ψύλλοι», «Εκτοπλάσματα», «Εκκρεμότητα», «Ωδές στον Πρίγγιπα», «Ο Νεκρός» (Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών 2016), «Τα Χρόνια της Αθωότητας» (Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών 2017) σε σκηνοθεσία Βασίλη Νούλα. Επίσης συμμετείχε μαζί τους στο Φεστιβάλ Αθηνών 2009 με το «Habemus Papam» σε σκηνοθεσία Μανώλη Τσίπου και  2017 με τα «Θερμά Θαλάσσια Λουτρά».

Έχει συνεργαστεί με την ομάδα «Σημείο Μηδέν» στις παραστάσεις «Βόυτσεκ» (Θέατρο Άττις) και «Σωφρονιστική Αποικία» (Φεστιβάλ Αθηνών 2014) σε σκηνοθεσία Σάββα Στρούμπου.

Έχει παίξει στην ταινία της Αντουανέττας Αγγελίδη "Κλέφτης ή η πραγματικότητα" όπου ήταν υποψήφια για το Κρατικό Βραβείο Β' γυναικείου ρόλου στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 2001.

Δημιουργεί παραστάσεις κινητικού αυτοσχεδιασμού και Αυθεντικής κίνησης με την ομάδα "3=4" και συνεργάστηκε ως χορεύτρια με την ομάδα «Έλιξ» σε παραστάσεις contact improvisation.

Χορογράφησε για το θέατρο "Εντροπία" την παράσταση "Cut project" σε Βερολίνο και Αθήνα (2009-2010) με την υποστήριξη του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Ιδρύματος (ECF).

Σκηνοθέτησε την θεατρική ομάδα των οροθετικών ανδρών κρατουμένων στις Φυλακές Κορυδαλλού και  δημιούργησε μαζί τους την παράσταση «Το Κουτί»».

...........

Στο Quilombo Centro Cultural
Σερβίων 8, Ακαδημία Πλάτωνος (μετρό Μεταξουργείο ή Κεραμεικός)

Την Κυριακή 7/4 στις 12.00 – 16.00 (4 ώρες)

Κόστος: 30 ευρώ και 20 αν προπληρωθεί μέχρι τις 3/4

(Για όσους παρακολουθούν τους κύκλους συναντήσεων ισχύουν άλλες τιμές.)

Δηλώσεις συμμετοχής μέχρι 3/4


Τηλ. Επικοινωνίας: 6932996876
e-mail: desapoin@otenet.gr