"Habemus Papam, Walter", στο Φεστιβάλ Αθηνών

,

Θεατρική Ομάδα Nova Melancholía

Habemus Papam, Walter

Ανεμοστρόβιλος. Ο Walter Benjamin σκέφτεται μεγαλοφώνως. Τα πάντα είναι ζήτημα μοντάζ. Ο Πάπας πέθανε. Ζήτω ο Πάπας. Το αυτόματο της Ιστορίας πετά φράσεις: ο υπόλοιπος κόσμος αφουγκράζεται κρατώντας την ανάσα του. Η Αλ Κάιντα κυοφορεί το Πεπρωμένο. Δίδυμοι Πύργοι Δίδυμα Αεροπλάνα. Άμμος. Πάνω από τις πολιτείες σας θα φυτρώσει χορτάρι. Ο νεκρός Πάπας χορεύει. Οι νεκροί χορεύουν μαζί του. Το τέλος: δυο νέοι αυτοκτονούν μπροστά στα μάτια των θεατών –ανατινάζονται, τραγουδούν, κραυγάζουν– μόνο και μόνο για ν’ ανοίξει το μάτι της σκηνής προς μια άπειρη εικόνα – του Παραδείσου; Τα πάντα είναι ζήτημα μνήμης. Τα πάντα είναι ζήτημα κατασκευής. Ο Παράδεισος είναι σχεδιασμένος σε βουνά-αυταπάτες, στηρίζεται στην ήσυχη μεγαλοφυΐα, στήνεται κυριολεκτικά κάτω από τη μύτη μας. Αναζητούμε το νερό και το ουράνιο τόξο. Οι θεατές, μετά την αυτοκτονία, προσκαλούνται ν’ αγγίξουν, να βηματίσουν για λίγο μέσα στον Παράδεισο που εμφανίστηκε έπειτα από 70 λεπτά χειρωνακτικής εργασίας. Οι θεατές ψηλαφώντας, θυμούνται, και ξεσπάνε σε κλάματα.

Πειραιώς 260, Γκαράζ, 3 & 4 Ιουλίου, 22:30

Διάρκεια: 1:30’

Εισιτήρια: €20, €10

Κείμενο-Σκηνοθεσία: Μανώλης Τσίπος

Δραματουργία-Σκηνοθετική συνεργασία: Βασίλης Νούλας

Σκηνογραφία: Ντόρα Οικονόμου, Κώστας Σαχπάζης

Κοστούμια: Ντόρα Οικονόμου, Κώστας Σαχπάζης, Γιάννα Λεδάκη

Σχεδιασμός Φώτων: Θοδωρής Μιχόπουλος

Σχεδιασμός Ήχου: Ορέστης Καμπερίδης

Επιμέλεια μουσικής: Nova Melancholía

Κοντραμπάσο, ηλ. μπάσο: Χάρης Παζαρούλας

Σύμβουλος Σκηνοθεσίας: Γκίγκη Αργυροπούλου

Βοηθός Παραγωγής: Έμη Κίτσαλη

Ερμηνεύουν: Βίκυ Κυριακουλάκου, Μαίρη Λούση, Μαρία Μαγκανάρη, Νίκος Σάμπαλης, Ιωάννα Τουμπακάρη, Γιώργος Φριντζήλας, Μιχάλης Φωτόπουλος, Δέσποινα Χατζηπαυλίδου

"The Passion of Joan of Arc" - Carl Dreyer

.

- In France I 'm called Joan...
in my village,
I 'm called Jeannette.
- How old are you ?
- ... Nineteen... I think.

- For me, she is a saint !

- Respond !
Are you in a state of grace ?
- If I am, may God keep me there.
If I am not, may God grant it to me !

- The Church opens its arms to you, but if you are reject it,
the Church will abandon you and you will alone... alone !
- Yes alone... alone,
with, God !

- You claim that I am sent by the devil... It 's mot true...
to make me suffer the devil has sent you...
and you... and you... and you !

- Let us try one last time to save this lost soul...
It is to you, Joan, that I speak !

- Yes I am His child.
- And the great victory ?
- ... my martyrdom !
- And your deliverance ?
- ... death !

- Will I be with You tonight in Paradise ?
.

.

όλα πέφτουν χωρίς βαρύτητα αγκαλιά με την βαρύτητα

(Photo: Pierre Bismuth)

"Επαίτης", performance Aυθεντικής κίνησης σε Βίντεο/Εγκατάσταση

.

Σας Προσκαλούμε

στην

Performance Αυθεντικής Κίνησης σε Βίντεο/Εγκατάσταση:

«Επαίτης»

της Δέσποινας Χατζηπαυλίδου (ομάδα «3=4»)

Σε αναζήτηση δημιουργικού υλικού που συνδέεται με τον παρόντα χρόνο και γεννιέται σε αυτόν, ζωντανά μπροστά στα μάτια του κοινού, δημιουργούμε μια video εγκατάσταση με ηχητικό περιβάλλον όπου μέσα της κινείται και αυτοσχεδιάζει ένας performer. H video εγκατάσταση χρησιμεύει σαν θεματικός προσανατολισμός αλλά και σαν άξονας που συνδέει το ιστορικό παρελθόν με το παρόν, την συλλογική ιστορία με την ατομική. Το ηχητικό περιβάλλον παραπέμπει στους καθημερινούς ήχους των κλειστών χώρων που ζούμε, δημιουργούμε και ονειρευόμαστε, και στην σιωπή. Ο performer κινείται αυτοσχεδιαστικά, δημιουργεί κείμενο/δήλωση συνειρμικά στην στιγμή, αρθρώνει το κείμενο. Η βάση της πρακτικής του performer έρχεται από την Authentic Movement. Σκοπός του είναι να αναγνωρίζει τι συμβαίνει στο όλο της ύπαρξής του στον παρόντα χρόνο και να δρα μέσα από αυτή την αναγνώριση/συνειδητοποίηση. Δεν υπάρχει έτοιμο υλικό. Μόνο ο προσανατολισμός που δημιουργεί το video μαζί με τον ήχο. Και αυτά όμως έχουν προκύψει από το προσωπικό υλικό του performer - που διυλισμένο μέσα από την ματιά των συνεργατών/δημιουργών - ανήκουν κατά κάποιο τρόπο στο παρελθόν, το οποίο ζει, εξελίσσεται και μετουσιώνεται μέσα στο παρόν. Ο performer προτείνει μέσα από την αντιδιαστολή της δράσης του με το video την αμεσότητα της φυσικής γυμνής δράσης. Περιμένει και ελπίζει κάτι να γεννηθεί, παίζει με την αμηχανία και το κενό. Στοιχεία κάθε παράστασης εγγράφονται σε κάθε επόμενη, έτσι ώστε ενώ κάθε μια είναι ξεχωριστή, όλες μαζί να αποτελούν μια ενότητα που εξελίσσεται.

Στην Τεχνόπολη του Δ. Αθηναίων, στην αίθουσα Δ6, στα πλαίσια του Fringe festival.

Ιδέα, εκτέλεση: Δέσποινα Χατζηπαυλίδου

Video: Ούρσουλα Κασσαβέτη

Μουσική: BroodingSideOfMadness

Γενική επιμέλεια: Μαριάννα Μακρή, Απόστολος Καρυδόγιαννης

Ημερομηνίες/ώρες: Τρίτη 16/6 , 22.00

Τετάρτη 17/6, 23.00

Πέμπτη 18/6, 22.30

Είσοδος: 10 euro. Πληροφορίες: www.fringefestival.gr www.ticketquest.gr

αυτό το "άλλο"

.

Βλέπω ανθρώπους όταν κινούνται αυτοσχεδιάζοντας να έρπονται, να περπατούν στα τέσσερα ή να πατούν στις μύτες των ποδιών τους και να ανοίγουν τα χέρια. Να μιμούνται αυτό το "άλλο", το ερπετό, το ζώο ή το πουλί. Να το ζηλεύουν να το ποθούν, αυτό το "άλλο". Να προτιμούν αντί να μπουν στην απλή όρθια ανθρώπινη στάση, να μοχθήσουν για να μπουν σε αυτό το "άλλο". Όπως ακριβώς κάνουν και τα παιδιά. Αρκεί να μείνουμε για λίγο ελεύθεροι και το σώμα μας αναζητά αυτό που έρπεται ή αυτό που πετά. Το σώμα μας αναζητά να καλύψει αυτό το "όλο" που εμείς στεκόμαστε όρθιοι στο μέσο του. Με κάθε τρόπο αναζητάμε αυτό το "άλλο", παντού και σε κάθε φάσμα των δραστηριοτήτων μας. Για να κατακτήσουμε το "όλο" που πάντα βρίσκεται έξω από εμάς... ενώ απλά είμαστε μέρος του.

(photo: Pierre Bismuth)

contact improvisation is about...

.

acquainting, adapting,


balancing,


centering, connecting, curving,


dancing, draping,


embracing, exchanging,


falling, folding,

gliding,


hurdling,


joining,


launching, leveraging, lifting, listening,


merging,


orbiting, oozing,


pivoting,


rising, risking, rocking, rolling,


shifting, slipping, spinning, spiraling, supporting,


tossing, tumbling,


undefining,


venturing,


waiting, watcing,


and yielding.

(Robin Feld)
.

οριζόντια/κάθετα

.

Possente, Possente Ftha

.

όχι... κάποτε... τώρα.

η ιστορία θα έπρεπε να διδασκόταν αλλιώς. να μη σβήνει η μνήμη. να μη ζούμε σε ψευδαισθήσεις. μόνο αν η ιστορία ήταν ένα συνεχές βίωμα θα αισθανόμουν ασφαλής. τώρα δεν αισθάνομαι καθόλου.

(photo: Bernard Faucon)

.

το ένστικτο πως ξυπνάει ;

(photo: hayal)

μια εμπειρία...

.

ιδιαίτερα με προβληματίζει σαν δασκάλα του contact improvisation το πως μπορείς να διδάξεις ή σε ποιο βαθμό μπορείς να διδάξεις κάτι που είναι τόσο εμπειρικό.
διαβάζοντας χτες : "Μια εμπειρία είναι κάτι που αποκτάς απολύτως μόνος, αλλά που δεν μπορείς να το αποκτήσεις ολοκληρωμένα παρά μόνο στον βαθμό που ξεφεύγει απ' την καθαρή υποκειμενικότητα και που άλλοι θα μπορούν, δεν θα έλεγα να το επαναλάβουν ακριβώς, αλλά τουλάχιστον να το συναντήσουν και να το διασχίσουν εκ νέου." που είπε ο Μ. Φουκώ, σκέφτομαι - μέχρι σε ποιο βαθμό μπορείς να εμβαθύνεις στην εμπειρία ;

(Photo: hkocak)

.

μετράω τις λίγες μέρες που απόμειναν για να "σκαρφαλώσω" στην βορινή πατρίδα μου.
εκεί το βουνό και η θάλασσα κάνουν θεϊκή παρέα. σμίγουν και αναγεννιούνται κάθε στιγμή.
δεν κοιτούν ημερολόγια.

.

(Παπαδιαμάντης... πάλι. Κλικ στην εικόνα)

xeblogarisma/6η εκστρατεία

Επιτέλους ήρθε η ώρα για την 6η μας εκστρατεία. Και έρχεται μια δύσκολη στιγμή, την ώρα που οι κρατούμενες στις Γυναικείες Φυλακές Θήβας βρίσκονται σε εξέγερση, μετά την δολοφονία της Κατερίνας Γουλιώνη. Σε συμπαράστασή τους, κρατούμενοι και από άλλες φυλακές κάνουν στάσεις διαμαρτυρίας, και μαζί τους πολίτες διαμαρτύρονται με συγκεντρώσεις όπως αυτή που συνέβη σήμερα έξω από τις φυλακές στην Θήβα.

To ξεblogάρισμα καλεί όλους τους φίλους/ες παλιούς αλλά και νέους σε συνάντηση στην:

"Αυλή του Πέτρου" Πλαταιών και Λεωνίδου στον Κεραμεικό
στις 11 Απριλίου (Σάββατο του Λαζάρου) και ώρα 17.30

μαζί με ότι μπορούμε να φέρουμε για τα παιδιά και τις κρατούμενες (ήδη πρώτης ανάγκης, ρούχα, βιβλία κτλ) αλλά και μαζί με ιδέες για νέες δράσεις που αφορούν τις φυλακές αλλά και άλλα θέματα αν υπάρχουν.

Προτείνω να φτιάξουμε ένα κείμενο διαμαρτυρίας και να το παραδόσουμε στους κοινωνικούς λειτουργούς. Να τους ζητήσουμε να μας πουν τι κάνουν έμπρακτα για τις συνθήκες ζωής μέσα στις φυλακές αυτές, που συμβαίνει να ζουν και μικρά παιδιά.

Απ' ότι φαίνεται υπάρχουν πολλά αυτονόητα που όμως δεν ισχύουν στις φυλακές, και αυτά δεν περιορίζονται μόνο στα ήδη πρώτης ανάγκης...

ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΝ ΠΑΙΔΙΑ ΔΙΠΛΑ ΣΕ ΑΠΟΜΟΝΩΤΗΡΙΑ ΜΕ ΚΑΜΕΡΕΣ ΕΛΕΓΧΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΤΟΥΑΛΕΤΕΣ ;
ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΚΑΚΟΠΟΙΗΜΕΝΕΣ, ΑΠΡΟΣΤΆΤΕΥΤΕΣ ΚΑΙ ΑΣΤΗΡΙΧΤΕΣ ΑΠΟ ΨΥΧΟΛΟΓΟΥΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΝΑ ΣΥΝΑΝΑΣΤΡΕΦΟΝΤΑΙ ΜΩΡΑ ΠΑΙΔΙΑ;
AKOMA ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ... ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΤΕΤΟΙΟΙ ΔΕΣΜΟΦΎΛΑΚΕΣ ΝΑ ΠΕΡΙΤΡΙΓΥΡΙΖΟΥΝ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ;

Είναι σημαντικό να υποστηρίξουμε όλοι την συνάντηση αυτή και την 6η εκστρατεία, με μπάνερ και αναρτήσεις. Να το διαδόσουμε στους φίλους μας.... να μαζευτούμε πολλοί!

ΠΟΛΛΟΙ ΚΑΙ ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΙ, ΜΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΗ ΕΠΙΘΥΜΙΑ...
ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΜΕ.

Η Αφήγηση

.

"Το να λέμε ιστορίες ο ένας στον άλλον για πράγματα που μας έχουν συμβεί ή μας συμβαίνουν, είναι κομμάτι της σύνδεσής μας με τον κόσμο, είναι μια βασική διάσταση της καθημερινότητάς μας, που επικυρώνει ή ακόμα και δημιουργεί την πραγματικότητα σε μας και τους άλλους.

Η αφήγηση επιρρεάζει κάποιες φορές την εμπειρία. Συνδέει μια αρχή με ένα τέλος. Η ίδια η εμπειρία σπάνια δεν αποτελείται από μια αλυσίδα καταστάσεων. Η γέννηση και ο θάνατος, η εισπνοή και η εκπνοή δίνουν μορφή στην ύπαρξή μας, και προτείνουν τον σπόρο της αφηγηματικής φόρμας,

Η αφηγήσεις άλλες φορές παρέχουν υλικό στην δουλειά με τον αυτοσχεδιασμό, άλλες φορές προκύπτουν μέσα από τον αυτοσχεδιασμό κι άλλες τον διαμορφώνουν.

Όταν οι αφηγήσεις έρχονται μέσα από τον αυτοσχεδιασμό δίνουν άλλη διάσταση σε αυτό που συμβαίνει - οι συνειρμοί, οι μνήμες, οι ιστορίες αναπτύσουν και εκτείνουν το παρόν.

Στα εκατό τελευταία χρόνια πειραματισμού πάνω στις αφηγηματικές και μη-αφηγηματικές φόρμες, η εμφάνιση της τηλεόρασης και του φιλμ, και η επιρροή ενός ποιητικού και απεικονιστικού τρόπου σκέψης στην performance, έχουν ανοίξει τον δρόμο για μια απόλυτα ελεύθερη χρήση της αφηγηματικής τέχνης. Η λογική και γραμμική κατασκευή της αφήγησης μπορεί να υπάρχει μέσα σε φόρμες που συγγενεύουν με το όνειρο, αλλάζοντας την κατεύθυνση του χρόνου, την κλιμάκωση, το περιεχόμενο, το στυλ, μπορεί να "φιλοξενείτε" μέσα σε μια performance ή να προσαρμόζεται, πολλές φορές και με την συνδρομή της ποίησης και της λογοτεχνίας. Η αφήγηση μπορεί να "υποταχτεί" σε όλα τα ήδη της αποδόμησης και μεταμόρφωσης , όπου το "όλο" μπορεί να συμπυκνωθεί μέσα σε ένα στιγμιότυπο ή μια σειρά στιγμιοτύπων, μπορεί να εκταθεί στο αχανές ή να κομματιαστεί και να επανασυναρμολογηθεί ξανά, σαν ένα κολάζ."

Μετάφραση από απόσπασμα του βιβλίου "Body Space Image" των Miranda Tufnell και Chris Crickmay.

(photo: Wilhelm Sansal)