Διαχωριστικές γραμμές... Βερολίνο

.

ένα απρόσμενο ταξίδι
.

.

"με αυτόν που είναι κοντά σας" ακούστηκε ...
"θα συνεχίσετε τον χορό σας με αυτόν που βρίσκεται πιο κοντά σας" ...
πόσες πολλές φορές έχω ακούσει ή έχω πει αυτή την φράση ...
κι όμως σήμερα κατάλαβα ότι και η πιο απλή οδηγία κίνησης
κρύβει μέσα της πολύ ποίηση. Η πρακτική και η εξάσκηση σε κάτι, περιέχει ποίηση ...
αν μπορείς κι αν θες να το δεις ... κι αν επιθυμείς να είσαι ζωντανός σε ότι κάνεις.

(σε ευχαριστώ Leslie)
.

.
Έβρεχε κι εκείνη την μέρα, όπως και σήμερα που ξαναθυμήθηκα και άκουσα στο pic-up to πρωί
τους αγαπημένους Country Joe and the Fish...





Bring flowers and ring them round her grass hair,
Bring leaves from the mountain and boxes of air,
Bring baskets of food and things you can share
And the moon will shine in her eyes.
She will stand in the sea with her body like sand
And the dolphins will come kiss the palms of her hands;
As she opens her soul to the water and land
Her smiles will color the sky.

With bottles of light and sacks of clay,
With music to dance and songs to play,
With lemons and candles you'll see the way
That the moon will shine in her eyes.

She will fly on the wind with her face to the sun,
Children will dance all around her for fun.
Just ask her for love and she'll give you some
For her smiles will color the sky.

Αυτό το Σάββατο άφησε για λίγο το PC και έλα στο "ξεblogάρισμα"

.

Στις 24 Οκτωβρίου αυτό το Σάββατο ξεκινά η 7η Εκστρατεία του Ξεblogαρίσματος.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ

Όλα ξεκίνησαν όταν ο blogger panoptis διάβασε την έκθεση της κοινωνικής λειτουργού των τότε γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού (σήμερα Θηβών) Γ. Ψαράκη όπου περιέγραφε - εκτός των άλλων προβλημάτων - την συγκλονιστική πραγματικότητα της διαμονής στον χώρο των φυλακών, μικρών παιδιών που ζούσαν μέσα σε ελλείψεις, μαζί με τις φυλακισμένες μητέρες τους(κλικ και κλικ). Γεννήθηκε τότε η ιδέα να σταλεί βοήθεια σε αυτά τα παιδιά και στις μητέρες τους. Ο panoptis με πολύ κόπο βρήκε το τηλέφωνο του γραφείου των κοινωνικών λειτουργών του Κορυδαλλού επικοινώνησε με την κυρία Ψαράκη και είδε ότι ήταν εφικτό να σταλεί αυτή η βοήθεια και να ξεκινήσει η επαφή με τις φυλακές. Το επόμενο βήμα ήταν να στραφεί στους blogger που αντάλλασσε μέχρι τότε σχόλια. Έστειλε mail και έκανε ανάρτηση περιγράφοντας την κατάσταση στις φυλακές και την ιδέα να συναντηθούν όλοι μαζί και να μαζέψουν ότι μπορούν από πάνες, παιγχνίδια, σαμπουάν, ρούχα και ότι άλλο θα χρειάζονταν αυτά τα παιδιά. Η ανταπόκριση των blogger ήταν κάτι παραπάνω από θερμή (κλικ). Σε εκείνη την πρώτη συνάντηση, άγνωστοι μεταξύ τους, αμήχανοι, φορτωμένοι με σακούλες, με πλατύ χαμόγελο, με πολύ διάθεση και ανθρωπιά, μαζεύτηκαν οι: Daria Pavlovna, Sally Finkenstain, Pasta Flora, M, Ceralex, Surrealist, Lory, Melissoula, Side 21, Panoptis, Theos, και ο φίλος Στέλιος. Έτσι ξεκίνησε η 1η εκστρατεία βοήθειας στις γυναικείες φυλακές .................................. ακολούθησε αυτό (κλικ) .......... κι αυτό (κλικ)................. κι αυτό (κλικ) ..............κι αυτό (κλικ).............. κι αυτό (κλικ)........................................................................... (ουφ).................... και προστέθηκαν κι άλλοι φίλοι κι άλλοι συνεργάτες..................... και συνεχίζουμε μέχρι σήμερα........................

Νομίζω ότι το ξεblogάρισμα είναι μια μοναδική περίπτωση ομάδας που δημιουργήθηκε από άγνωστους μεταξύ τους blogger, για να δράσουν και έξω από τα PC τους.

Νομίζω ότι αξίζει να έρθετε να συνεισφέρετε στην προσπάθεια.
(κλικ)

.

Αν ήξερα εγώ που είναι... "Το Πλησιέστερο"

.

Κάτι πρωτόβγαλτα ως φαίνεται
στον κόσμο και τους νόμους του πουλάκια
κι εντούτοις ήδη κουρασμένα
γιατί δεν είναι τα φτερά
άπτωτη εύνοια και προνόμιο,
ρωτούν εμένα, ποιον εμένα,
που είν' το πλησιέστερο κλαδί
για ν' ακουμπήσουν.
Δεν είμαστε καλά. Αν ήξερα εγώ
που είν' το Πλησιέστερο
ότι έχει και βαθμό συγκριτικό
το ανύπαρκτο Πλησίον,
θα 'τρεχα να το πιάσω πρώτη εγώ,
όλο κι απαραχώρητο,
κι ας ψόφαγαν πουλάκια
δίκια και προτεραιότητες
- κλαδιά σπασμένα το αλληλέγγυο.
Ας πάνε τα πουλάκια
τη μεγάλη Πείρα να ρωτήσουν
ν' ακούσουν ό,τι είπε και σ' εμένα
όταν ξεθεωμένη από κούραση άφτερη
τη ρώτησα που είναι ν' ακουμπήσω
το πλησιέστερο κλαδί.
Δεν είμαστε καλά είχε καγχάσει
η μεγάλη Πείρα: αν ήξερα εγώ
που είν' το Πλησιέστερο
θα 'τρεχα να το πιάσω πρώτη,
όλο κι απαραχώρητο,
κι ας ψόφαγες εσύ
γιατί το πλησιέστερο κλαδί
είναι ο θάνατός σου η ζωή μου.

Κουτσουρεμένο από το μονοτονικό, το ποίημα της Κικής Δημουλά "Το Πλησιέστερο"
από τη συλλογή "Το τελευταίο σώμα μου".

.

Αυτά να βλέπουμε...

.

Photos: Yaniv Waissa
.

Αυθεντική κίνηση με την Leslie French

.

Η ΚΙΝΗΣΗ ΤΩΝ ΜΟΡΦΩΝ

ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΚΑΙ Η ΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΕΝΟΣ ΚΕΙΜΕΝΟΥ

Σάββατο 31 Οκτωβρίου & Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2009, 10 πμ - 6:00 μμ, Αθήνα

Μια μοναδική ευκαιρία

με την LESLIE FRENCH, διεθνώς αναγνωρισμένη δασκάλα κίνησης

Για Ηθοποιούς, Σκηνοθέτες, Χορευτές, Χορογράφους, Καλλιτέχνες και όλους όσους επιθυμούν να εμβαθύνουν στην δημιουργική τους διαδικασία

Η Αυθεντική Κίνηση είναι μια πρακτική παρουσίας.

Το σχήμα είναι απλό και η εμπειρία βαθιά.

Σε αυτό το workshop, θα επεκτείνουμε τα αρχικά σχήματα για να ερευνήσουμε, να διεργαστούμε και να βιώσουμε, κείμενο και κίνηση παρουσία του άλλου. Θα δουλέψουμε με προσαρμοσμένα σχήματα για να βρούμε την αληθινή φωνή του κειμένου, ακολουθώντας «την αναγκαιότητα που το κινεί» και συνειδητοποιώντας τι αυτό φέρει.

Εμβαθύνοντας στην επίγνωση, θα ασχοληθούμε με το σώμα και τους χώρους του, όπου παράγεται ήχος. Οι ανάγκες όσων συμμετέχουν και οι προσωπικές τους κατευθύνσεις θα διευρύνουν την εξερεύνησή μας, εξελίσσοντας και εκλεπτύνοντας την μορφή της πρακτικής.

Η Leslie French είναι καθηγήτρια κίνησης στο Theatre School of George Brown College του Τορόντο και αυτή την εποχή εργάζεται για το Stratford Shakespeare Festival του Καναδά. Μελετά και εξασκεί την Αυθεντική Κίνηση πάνω από είκοσι χρόνια και την διδάσκει σε ηθοποιούς, χορευτές και άλλους καλλιτέχνες. Μετά από σπουδές χορού σύμφωνα με την παράδοση της Mary Wigman, συμμετείχε σε ομάδες Αυθεντικής Κίνησης με την Janet Adler και συνεχίζει να μετέχει στο Masterclass of Embodied Practice: Syntonics and Authentic Movement με την Judith Koltai και άλλους καλλιτέχνες του θεάτρου. Η Leslie ήταν ιδρυτικό μέλος του Cassandra Project, μιας performance που βασίζεται στην έρευνα της κίνησης. H Αυθεντική Κίνηση ήταν ζωτικό μέρος αυτής της έρευνας.

Το workshop θα υποστηριχτεί από την Ελένη Λεβίδη, MS, ADTR, LPC, ψυχοθεραπεύτρια προσέγγισης C.G. Jung, κλινικό και εποπτικό μέλος της Ακαδημίας Χοροθεραπευτών Αμερικής, και ιδρύτρια τετραετούς πιλοτικού εκπαιδευτικού προγράμματος στην Αυθεντικη Κίνηση.

Πληροφορίες - Εγγραφές: contactiongr@gmail.com

ή Δέσποινα Χατζηπαυλίδου (+30) 6932 996876, Ελλάδα

Κόστος: 235€ ή 210€ εφόσον το σεμινάριο εξοφληθεί μέχρι τις 5/10

Λήξη προθεσμίας εγγραφής: 12 Οκτωβρίου

Ο αριθμός των συμμετεχόντων είναι αυστηρά περιορισμένος

.

(picture: Ulu Braun)

sitting quietly, doing nothing

.

.

Επιστροφή (;)

.

"The world is the creation of your seeing. Live what you see." James Broughton
.

Μάθηματα Contact Improvisation και Αυτοσχεδιασμού

.

Μάθηματα Contact Improvisation και Αυτοσχεδιασμού

Με την Δέσποινα Χατζηπαυλίδου

Στο contact improvisation "ο νους κυλά και ταξιδεύει μαζί με το σώμα... τα όριά μας αλλάζουν και το σώμα μας μεταμορφώνεται σε ένα εκφραστικό εργαλείο που μαζί με τον παρτενέρ μας, πλάθει και σχηματίζει αναπάντεχες μορφές που μας εκπλήσσουν". Al Wunder

Στοχεύοντας σε ένα σώμα που μπορεί να "βλέπει", να "αγγίζει", να "ακούει" και να "μιλά", χρησιμοποιούμε την τεχνική του contact improvisation, αλλά και στοιχεία από την authentic movement, το body mind centering, την γιόγκα, καθώς και τεχνικές θεατρικού αυτοσχεδιασμού, έτσι ώστε να αφυπνίσουμε το σώμα και την αντίληψη που έχουμε γι' αυτό. Ακολουθούμε ασκήσεις που δυναμώνουν το κέντρο μας και μας βοηθούν να ανοίξουμε την ενέργειά μας στον χώρο και στους άλλους. Μέσα από την επίγνωση της αναπνοής μαθαίνουμε να αναγνωρίζουμε το σώμα μας και τις παρορμήσεις που το διαπερνούν στο παρόν. Ερχόμαστε σε επαφή σώμα με σώμα και εξερευνούμε τις φυσικές δυνάμεις που επηρεάζουν την καθημερινή μας κίνηση. Η συγχρονικότητα, η συναίσθηση, η συνάντηση, η αντιπαράθεση, η διεκδίκηση, η έλξη, η απώθηση, η ορμή, η συνεργασία, η υποστήριξη, η φροντίδα... είναι θέματα που προκύπτουν από αυτήν την εξερεύνηση. Καλλιεργώντας την αποδοχή και την ελευθερία, διευρύνουμε τα όριά μας και εμπιστευόμαστε το ιδιαίτερο προσωπικό υλικό που προκύπτει, έτσι ώστε να ανάγουμε την σωματική επικοινωνία σε τέχνη.

Βιογραφικό: Η Δέσποινα Χατζηπαυλίδου είναι ηθοποιός, σκηνοθέτης, χορεύτρια αυτοσχεδιασμού και δασκάλα του contact improvisation. Σπούδασε σκηνοθεσία στην σχολή του Λυκούργου Σταυράκου και στην συνέχεια υποκριτική στο Θεατρικό Εργαστήρι του Άκη Δαβή. Ασκήθηκε στο σύγχρονο θέατρο και τον αυτοσχεδιασμό από την Ρούλα Πατεράκη, και με την Μίρκα Γιεμεντζάκη μελέτησε την σχέση σώματος και φωνής. Δουλεύει με το contact improvisation, την authentic movement, και τον κινητικό αυτοσχεδιασμό από το 1998 με μαθήματα και σεμινάρια των: Χριστίνα Κλεισιούνη, Nita Little, Ελένη Λεβίδη, Kitt Jonshon, Andrew Harwood, Ka Rustler, Mairy Prestige κ.ά. και με παραστάσεις κινητικού αυτοσχεδιασμού και Αυθεντικής κίνησης που δημιουργεί με την ομάδα "3=4". Έχει δουλέψει στον κινηματογράφο και το θέατρο. Συνεργάζεται με την ομάδα "Nova Melancholia" και παίζει στις παραστάσεις: "Περιγραφή Μάχης", "Οφηλία/Lego", "Αηδίασμα" (Σύστημα Αθήνα 2008), "Walter Benjamin: Θέσεις για την φιλοσοφία της ιστορίας" και "Habemus Papam, Walter..." για το Φεστιβάλ Αθηνών 2009. Εκπαιδεύεται στην authentic movement από την Ελένη Λεβίδη. Διδάσκει C.I. σε ερασιτέχνες και επαγγελματίες.

Το μάθημα απευθύνεται σε ερασιτέχνες, επαγγελματίες της κίνησης και ηθοποιούς.

Έναρξη μαθημάτων την 1η Οκτώβρη.
Κάθε Δευτέρα και Πέμπτη, ώρα: 20.30-22.30, στη σχολή χορού "Χάρις Ανταχοπούλου", Καπ. Πετρούτσου 5-7, (ΜΕΤΡΟ Αμπελόκηποι).
Τηλ. Επικοινωνίας: 6932996876
e-mail: desapoin@otenet.gr , contactiongr@gmail.com

Δημήτρης Πικιώνης: "Συναισθηματική Τοπιογραφία"

.

"Περπατώντας επάνω σε τούτη τη γη, η καρδιά μας χαίρεται με την πρώτη χαρά του νηπίου την κίνησή μας μέσα στο χώρο της πλάσης, την αλληλοδιάδοχη τούτη καταστροφή κι αποκατάσταση της ισορροπίας που είναι η περπατησιά. (* Ο Rodin, αναλύοντας την ανθρώπινη περπατησιά, καταλήγει με θαυμασμό: "Ο άνθρωπος είναι ένας ναός που βαδίζει").
Χαίρεται το προχώρημα του κορμιού επάνω απ' την ανάγλυφη τούτη ταινία που είναι το έδαφος. Και το πνεύμα μας ευφραίνεται από τους άπειρους συνδυασμούς των τριών διαστάσεων του Χώρου, που μας συντυχαίνουν και αλλάζουν στο κάθε μας βήμα γύρω μας, και που το πέρασμα ακόμα ενός συννέφου ψηλά εις τον ουρανό είναι ικανό να τους μεταβάλλει.
Προσπερνούμε δίπλα σε τούτο το βράχο, στον κορμό του δέντρου ή κάτω από τούτο το θύσανο της φυλλωσιάς του.
Ανεβαίνουμε, κατεβαίνουμε μαζί με το έδαφος, απάνω εις τα κυρτώματά του, τους γηλόφους, τα όρη ή βαθιά μέσα στις κοιλάδες.
Χαιρόμαστε την επίπεδη έκταση της πεδιάδος, μετρούμε τη γη με τον κόπο του κορμιού μας.
Το έρημο τούτο μονοπάτι είναι απείρως ανώτερο από τις λεωφόρους των μεγαλουπόλεων. Γιατί με την κάθε πτυχή του, με τις καμπές του, τις άπειρες εναλλαγές της προοπτικής του χώρου που παρουσιάζει, μας μαθαίνει τη θεία υπόσταση της ατομικότητας της υποταγμένης εις την αρμονία του Όλου.
Μελετούμε το πνεύμα που αναδίδεται απ' τους τόπους.
Εδώ το έδαφος είναι σκληρό, πετρώδες, απότομο, το χώμα ξερό. Εκεί η γη επίπεδη. Νερό αναβλύζει μέσα από τα βρύα.
Εδώ οι πνοές, το ύψος και η σύσταση του εδάφους μας αναγγέλλουν τη γειτνίαση της θάλασσας.
Εκεί θάλλει πλούσια χλωρίδα, η ακρότατη τούτη τελείωση της πλαστικής διαμόρφωσης του εδάφους, που ξέρει να εναρμονίζει το έντυμά της με το ρυθμό των εποχών.
Εδώ οι φυσικές δυνάμεις, η γεωμετρία της γης, η ποιότητα του φωτός και του αιθέρα, προσδιορίζουν τούτο τον τόπο για κοιτίδα πολιτισμού.
Εκεί μυστηριώδεις αναθυμιάσεις αναδίνονται, θαρρείς, από τη γη... Ο γκρεμνός αυτός σου προκαλεί δέος. Το σπήλαιο τούτο είναι κατοικία μυστηριωδών πνευμάτων, υπερφυσικών δυνάμεων. Είναι οι σεβάσμιοι πανάρχαιοι τόποι λατρείας... Εμπρός εις την αρχέγονη εικόνα της Γης οπού κρατούνε, η ψυχή δέχεται ένα μυστικό τίναγμα, όπως ο ραβδοσκόπος στην αόρατη παρουσία του υπόγειου νάματος...
Το φως έπλασε τούτο τον Κόσμο. Το φως τον συντηρεί και τον γονιμοποιεί.
Αυτό μας τον φανερώνει στα υλικά μας μάτια, για να τον φωτίσει το φως της ψυχής μας...
Επάνω από την ακίνητη (*Ακίνητη σχετικά, γιατί και τούτη πάσχει, επηρεάζεται, κινείται αντανακλαστικά, εξαιτίας της κινήσεως του φωτός και του αιθέρος γύρω της.) τούτη γεωμετρία της γης, είναι το αεικίνητο Κράτος του Αιθέρος και του Φωτός.
Γυρνάει το άστρο της Ζωής, έρχεται, φεύγει και γίνεται ημέρα και νύχτα.
Πλησιάζει τη γη, μακραίνει και γίνεται καύμα ή ψύχος, όμβρος ή ξηρασία, αιθρία ή ζόφος, νεφέλη, βροχή ή άνεμος.
Και η ανθρώπινη ψυχή χαίρεται την κινούμενη τούτη γεωμετρία του αιθέρος και του φωτός, που είναι οι εποχές. Το Φως την ευφραίνει, ο άπειρος κόσμος των Μορφών και του Χρώματος.
Μελετάει το πνεύμα των Ωρών, την απόκλιση των ακτίνων, το μήκος της σκιάς. Την κράση των όμβρων και της ξηρασίας, του καύματος και του ψύχους (*Για τη συναισθηματική μας φύση, η σύλληψη της "ύλης" δεν είναι ανεξάρτητη από τη θερμοκρασία και την κράση της ατμόσφαιρας, από την ένταση και την ποιότητα του φωτός. Έτσι για να μιλήσω μόνο για "φυσικά" παραδείγματα. Ο χώρος είναι για το συναίσθημα μικρότερος στη ζέστη και μεγαλύτερος στο κρύο. Το βάρος της ύλης είναι μεγαλύτερο στη ζέστη. Το σχήμα, οξύτερο στο κρύο.), τους σχηματισμούς των νεφών.



Μα περισσότερο απ' όλα μ' αρέσει να βλέπω σήμερα, κατ' απ' το φως τούτο της χειμωνιάτικης ευδίας, το θέαμα του εδάφους. Πετρώματα που θεϊκές δυνάμεις τα έπλασαν, βράχοι, συντρίμια βράχων και πέτρες, η απειράριθμη όπως τ' άστρα σκόνη του γόνιμου χώματος...
Σκύβω και πιάνω ένα λιθάρι. Το χαϊδεύω με το βλέμμα, με το χέρι. Είναι ασβεστόλιθος γκρίζος. Η φωτιά εμόρφωσε το θεϊκό σχήμα του, τα ύδατα τον διέπλασαν, του εχάρισαν το λεπτό τούτο ρούχο της αργίλλου, αλλού άσπρο, αλλού ερυθροκίτρινο του σιδήρου.
Τον στριφογυρίζω μέσα στα χέρια μου, μελετάω την αρμονία του διαγράμματός του.
Χαίρουμαι τα ισοζυγιάσματα τούτα των εξοχών και των εσοχών. Τα ισορροπήματα του φωτός και της σκιάς.
Χαίρουμαι απάνω του την πλήρωση των οικουμενικών εκείνων νόμων που, όπως έλεγε ο Γκαίτε, θα μας έμεναν άγνωστοι αν δεν τους ξεσκέπαζε στον ποιητή και τον καλλιτέχνη η αίσθηση του ωραίου.
Αληθινά συλλογιούμαι, ω ασβεστόλιθε, πως από τον καιρό που η διάπυρη μάζα του πλανήτη αυτού που πατούμε ξεπετάχθηκε από το Άστρο του Ήλιου, στρυφογυρίζοντας ωσάν δαχτύλιος γύρω του, κι έπειτα, όταν άρχισε να συμπυκνώνεται στη σφαίρα μας, στοχάζομαι πως δεν ήταν τυχαία η θέση που πήρες μέσα στη μάζα του, μα πως η Αρμονία του Παντός, αυτή που καθόρισε την απόκληση του άξονός του, αυτή σου έταξε τούτο τον τόπο για πατρίδα του πνευματικότατου σχήματός σου κάτω από έναν αιθέρα κι ένα φως ισάξιά σου πνευματικά.



Μα ο χορός των ατόμων σου, που τον κυβερνά ο Αριθμός, πλάττει τα μόριά σου κατά το Νόμο της Ατομικότητάς σου.
Δουλεύεις έτσι εις το διττό τούτο Νόμο της παγκόσμιας και της ατομικής Αρμονίας. Μέσα στη φαντασία μου μεγαλώνεις.
Οι πλευρές σου γίνονται πλαγιές, ακρώρειες, κλιτείς, γκρεμνοί επιβλητικοί.
Τα χάσματά σου είναι σπηλιές, όπου από τις σχισμάδες του ρόδινου βράχου ρέει σιγηλόν ύδωρ.
Μέσα εις το Μέρος κρύβεις το Όλον. Και το Όλον είναι το Μέρος.
...



Αλλ' ώ αριθμέ παντοκράτορα, τι μυστικές σχέσεις ιδρύεις σήμερα ανάμεσα στη γεωμετρία της πλάσης και τον κρυστάλλινο τούτον αιθέρα που αφήνει να έρθει ως εμάς η άδολη ουσία του θείου φωτός;
Το φως των άλλων ημερών δεν είναι, όχι, όπως αυτής της αιθρίας του φθινοπώρου. Ένα ανεκδιήγητο μυστήριο φωτίζει σήμερα την πλάση.
Γιατί οι θύσανοι των νεφών σκίζονται εκεί ψηλά εις τον γλαυκόν αιθέρα; ενώ διάφανοι, απαλοί πέπλοι σκεπάζουν τις κορφές των ορέων; Τι διηγούνται οι μυριάδες αυτές λόγχες της χλόης που σχίζουν το υγρό σκοτεινό χώμα και είναι ως φωνές που έρχονται από τα περασμένα ή ως ψυχές που ανεβαίνουν από το βασίλειο του Άδη;
Και τα τραχιά τούτα λιθάρια, άλλα ολόασπρα, άλλα γλαυκά ή ρόδινα, και τα κομμάτια των αγγείων που είναι κατεσπαρμένη η χλόη; (*Ανεξήγητη σχέση αντιθέσεων και συγγενειών δένει το χλωρό τούτο πράσινο και το ερυθρό χώμα με τα δυο χρώματα των αρχαίων αγγείων, το ερυθρό και το μαύρο.)
Μυστηριώδεις αντηχούν εις τον λεπτό, αραιωμένο αιθέρα οι φωνές των παιδιών που παίζουν και το λάλημα του αλέκτορος. Χαίνουν όπως στόματα τραγικών προσωπίδων τα ξερά πηγάδια και εντείνουν το συναίσθημα του Χώρου.
Διαστέλλεται η επιδερμίδα στη θέρμη των ακτίνων.
Συστέλλεται εις τον παγωμένον αέρα της Σκιάς. Γλυκιές προσπαίζουν οι αύρες με τα στελέχη της χλόης και των ασφοδέλων, που τους τρέφει ο πικρός πράσινος χυμός. (*Τις ώρες τούτες το σχήμα και η κίνηση παίρνουν μια παράξενη στατικόττητα. Η κατακόρυφη, η οριζόντια, η πλάγια, το σημείο, παίρνουν, νομίζεις, μιαν υπόσταση "εις το τετράγωνο".)
Ένα κρυφό μυστήριο δένει την ώρα τούτη και το Φως της με τη χρυσή δορά του αγρινιού, με τους έλικες των κεράτων και το μαλλί των προβάτων αυτών που περνούν, που έχει το χρώμα του κιτρινισμένου από την πολυκαιρία μαρμάρου ή είναι μαύρο όπως η σκιά του σκοτεινού βράχου.
Ποιο τάχα μυστήριο του Χρόνου ένωσε η ώρα τούτη με το μυστήριο του Χώρου; Ποια ασυμφιλίωτα στοιχεία συνάρμοσε; Παντού όπου κοιτάξεις θα δεις διπρόσωπες ερμές αντιθέσεων... Εμπρός σε τόσο μυστήριο, η ψυχή δεν έχει ανάγκη από εξήγηση:
Όταν η φύση εντείνει το μυστήριό της, η ψυχή πάσχει, και εις το βάθος τούτου του πάθους είναι η κατανόηση...
Είναι σε μια τέτοιαν ώρα που το μυστήριό σου μου ξεσκεπάζεται, ω δωρικέ κίονα. Τώρα εννοώ. Όταν εντύνεσαι με την"ένταση", δεν είναι μόνο για να πληρώσεις τους στατικούς νόμους, προεκτείνοντας την ευαισθησία της φύσης εις το σχήμα της τέχνης. Οι κοιλότητες των ραβδώσεών σου δεν έχουν μόνο λόγο να ισομοιράσουν το φως, εισάγοντας φως μέσα στη σκιά και σκιά στο φως, ώστε ο τόνος σου να ενωθεί με τον τόνο του ουρανού απάνωθέ σου και του βράχου τούτου επάνω εις τον οποίο υψώνεσαι...
Μα δε μου φαντάζεις μόνο ωσάν ένα έμψυχο ον που, διψώντας από ένωσην, στρέφεσαι γύρω στον άξονά σου, και οι ραβδώσεις σου είναι ως όμματα που εις τα κοίλα των θέλουν να σγκρατήσουν, στην περιστροφή τούτη αυτό που πέρασε κια ανυπομονούν ν' ατενίσουν αυτό που έρχεται...
Πολύ περισσότερο, η ώρα τούτη μου δείχνει πως αν πραγματώνεις την ένωση τούτη, είναι για να προεκτείνεις και να συνοψίσεις μέσα σου, σ' ένα σχήμα τέχνης ομόλογο της φύσης, την κορύφωση τούτη του τραγικού μυστηρίου.
Ναι, ανεξιχνίαστη σχέση ενώνει τις πέτρες τούτες και το πικρό χορτάρι, την πράσινη τούτη σκιά, τις φωνές που σκίζουν τον αγέρα, τις πνοές του Νότου και τους σχισμένους θύσανους των νεφών, όλο το τραγικό τούτο κι ωσάν από ασυμβίβαστες αντιθέσεις συντεθειμένο Μυστήριο, με την εξίσωση των ραβδώσεών του...
Δεν είναι και σένα το σχήμα σου συντεθειμένο από αρμονίες ασυμφιλίωτων αντιθέσεων;
...

Αλλά τη χειμερινή τούτη ώρα στοχάζομαι εσένα, ω δωρικό κυμάτιο, που αιωρείς την αυστηρή μουσική του σχήματός σου εκεί ψηλά εις την ακρόπολη, επάνω από τους ακροτόμους βράχους της και το αργιλλώδες πεδίον το ελαιόφυτον.
Στοχάζομαι το χειμερινό φως που χτυπάει απάνω εις τις αρμονικές κυρτώσεις σου, τη νεοσσιά εκείνη της κρύας σκιάς που είναι η σκοτία σου...
Είναι τρομερή η αυστηρότητα, η οξύτητα και η ευαισθησία της κατατομής σου της συντεθειμένης από την αρμονία του μαθηματικού σχήματος...
Βλέπω οραματίζομαι αυτούς που σε έπλασαν...
...


Αλλά ποιός δύναται τώρα να καλέσει εις τη θύμηση όλα τα πνεύματα των ωρών του Ενιαυτού και της Ημέρας;
Τα πνεύματα της Πρωίας και του Απογεύματος, της Μεσημβρίας και των Δειλινών;
Τις μέρες του Θέρους και της Ανοίξεως, τις αιθρίες του Φθινοπώρου και του Χειμώνα;
Τις μέρες που πνέει ο Βορράς ή ο Νότος, ο Απηλιώτης ή αι Ετησίαι;
Για να ιδούμε τα πάθη και τις μεταμορφώσεις του Σχήματος και του Χώρου μέσα εις το πνεύμα του Χρόνου;


Αλλά τι βλάπτει αν το συναισθηματικό τούτο ημερολόγιο είναι ελλιπές;
Δε θα έφτανε αν, από τη θεώρηση τούτου, γινόταν φανερή η Αρχή που μου φαίνεται πως η Φύση θέλει να μας διδάξει:
Πως τίποτα δεν υπάρχει μόνο του αλλά τα πάντα είναι μέρος μιας καθολικής Αρμονίας. Όλα διαπερνούν το ένα τ' άλλο και πάσχουν και μεταβάλλονται το ένα από τ' άλλο. Και δεν μπορείς να συλλάβεις το ένα παρά μέσον των άλλων..."

Από τα "Κείμενα" του Δημήτρη Πικιώνη των εκδόσεων Μ.Ι.Ε.Τ.. Όλοι οι πίνακες είναι του ίδιου.


.

The Light

"The Light is the star within us."

Paracelsus
.

Επιστροφή (... τι άλλαξε στην πόλη μου)

.


Άσκοπες οι εισαγωγές. Η γη ουρλιάζει, η γη διώκεται, ταπεινώνεται, με άπειρη γύμνια κι ασχήμια. Νικημένη από μαύρες ψυχές, που ζουν εδώ, ανάμεσά μας. Ψυχές με αδιάκοπη λύσσα για κέρδος, μόνο μαύρο κέρδος. Τους "ακούω" να γελούν... τρίβουν, τρίβουν τα χέρια τους ! Μαραθώνας, Ελευσίνα, Αυλίδα, Ασωπός... αδιάκοπη η καταστροφή. Αυξάνονται οι γενιές των δυσαρεστημένων σε αυτή την πόλη. Σκέφτομαι τους ανθρώπους που κινδύνεψαν μέσα στις φλόγες, που νικήθηκαν για άλλη μια φορά. Θα ξυπνούν τώρα αντικρύζοντας όλο αυτό το μαύρο. Αργότερα θα ξυπνούν από τον θόρυβο της μπουλντόζας που θα υψώνει ακόμα ένα κομψό τέρας ! Αυτό είναι το θέαμα του νέου ελληνικού πολιτισμού μας.
Το soundtrack της πόλης μου άλλαξε. Ένας άγνωστος θόρυβος με ξυπνά. Τι είναι; Τι είναι αυτός ο μακρόσυρτος μεταλλικός συριγμός που με ξεκουφαίνει και μου επιβάλλεται; (Να τώρα τον ακούω ξανά) Ααα. Είναι ο νέος ηλεκτρικός σιδηρόδρομος. Πιο γρήγορος μας είπαν, πιο ασφαλής, πιο αθόρυβος ! Θυμώνω και κάθε φορά που θα θυμώνω μαζί του θα θυμάμαι εκείνο τον παλιό ήχο του τρένου, που με την σειρά του κι αυτός, μου θύμιζε εκείνο το Dodes'kaden στην "Γειτονιά των καταφρονεμένων" του Ακίρα Κουροσάβα. Ανάμνηση μιας ανάμνησης.

......................................

(Εικόνες: Ernst Ludwig Kirchner, Christian Rohlfs, Emil Nolde, Aκίρα Κουροσάβα)

Επιστροφή (... στην TV... το λάθος)

.


(Pictures: Emil Nolde)

.



















καλή συνέχεια στο καλοκαίρι μας...

Δημήτρης Πικιώνης: "Η λαϊκή μας τέχνη κι εμείς"

.

Μπαίνω και ενδίδω στον πειρασμό να αντιγράψω από τα "Κείμενα" του Δ. Πικιώνη (Εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ.) αποσπάσματα από την κριτική μελέτη: "Η λαϊκή μας τέχνη κι εμείς" (1925). Η αργή αντιγραφή, γράμμα γράμμα, λέξη λέξη, είναι μια απόπειρα, για να πλησιάσω και να αφομοιώσω την σκέψη αυτού του ανθρώπου.




"Η ΛΑΪΚΗ ΜΑΣ ΤΕΧΝΗ ΚΙ ΕΜΕΙΣ

ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ (*Οι λίγες αυτές σελίδες είναι το τρίτο μέρος μιας μελέτης που τα δυο πρώτα της, αν και γράφηκαν, δεν μπορούν να δουν ακόμα το φως. Το παρουσιάζω, επειδή η σχέση του με τα προηγού,ενα δεν ειν' εμπόδιο στην κατανόησή του.[Τα δυο πρώτα μέρη της μελέτης, στην οποία αναφέρεται ο Δ.Π. δεν έχουν βρεθεί])

Ο θεμελιώδης ρυθμός, ας στυλωθεί εις το κέντρο
της εθνικότητος και ας υψώνεται κάθετα...
ΣΟΛΩΜΟΣ

God plants us where we grow.
BROWNING

... υπακοή στους νόμους της φύσεως είναι το θεμέλιο της αληθινής ζωής και τέχνης.
Και την αρχή αυτή, που πάσχισα εις τη μελέτη αυτή να αποδείξω, ήθελα να την παρακολουθήσουμε και σ' ένα άλλο πεδίο τέχνης, διαφορετικό από κείνα που εξετάσαμε ως τώρα. Πεδίο πολύ πιο κοντινό και μ' άμεσο ενδιαφέρον για όλους μας: τη λαϊκή τέχνη.
Γιατί βέβαια η αρχή αυτή δε θα 'χε σημασία, αν ήταν προνόμιο μόνο της υψηλής τέχνης και του σοφού ανθρώπου και δεν είχε τη ρίζα της βαθιά εις τη φύση, αν δεν την απαντούσαμε παντού, σε κάθε βήμα του ανθρώπου, και του απλού ακόμα.
Άφθονα μέσα έχει η εποχή μας, και μ' αυτά μεγάλη είναι η έκταση που μπορεί να κερδίσει η γνώση μας για τον άνθρωπο, τη ζωή του και τα έργα του. Δεν υπάρχει λαός που να έζησε ή να ζει επάνω στον πλανήτη μας και που να μην έχει ερευνηθεί η ζωή του και η τέχνη του.
Με την πρόοδο της συγκοινωνίας, μπορούμε να ταξιδέψουμε σ' όποιον τόπο διαλέξουμε, και με την πρόοδο της αρχαιολογίας και της ιστορίας της τέχνης, το περασμένο είναι στη διάθεσή μας.
Για το αν μπορεί η έκταση αυτή της γνώσης μας γι' άλλους τόπους και χρόνους να σταθεί κάποτε ωφέλιμη στον άνθρωπο, μου φαίνεται πως αμφιβολία δεν μπορεί να χωρέσει. Τέτοιοι όμως όπως είμαστε τώρα, ο κίνδυνος να ξεχάσομε ολότελα τον εαυτό μας και να καταποντιστούμε χωρίς να το καταλάβουμε στη θάλασσα των ξένων πράξεων και έργων, παρουσιάζεται πολύ μεγάλος. Το συχνότερο που γίνεται είναι να περνούμε το ξένο και το έτοιμο για δικό μας...
Γιατί δύσκολο στο κάτω κάτω δεν είναι το ν' αντιγράψει κανείς. Έτοιμες μορφές έχουμε σε περισσή αφθονία.


Κι έτσι, αυτή η ιστορία τέχνης, όπως την παίρνουμε, είναι σαν ένα κατάστημα με γύψινα εκμαγεία. Μπαίνεις μέσα και διαλέγεις του γούστου σου. Αγοράζεις κλασικά, κι όλη αμέσως η σοφία ζωής, η γεροσύνη της ψυχής του αρχαίου, γίνεται κτήμα σου. Ή παίρνεις μεσαιωνικά, και να ο εαυτός σου γεμάτος από την πίστη του μεσαίωνα. Ή Louis ΧV, και γίνεσαι στη στιγμή λεπτός, γεμάτος πνεύμα και χάρη.
Μερικοί πιο δύσκολοι θεωρούμε χρέος μας να κάνουμε εκλογή από την εθνική μας κληρονομιά, από το άμεσο παρελθόν, τη λαϊκή μας τέχνη. Κανείς έτσι δε θα μας πει πως παίρνουμε από το ξένο. Γιατί τάχα η απλότης εκείνη του λαού να μην έγινε και δική μας; Ωστόσο κανένας από μας δεν προσπαθεί να κερδίσει την απλότητα, την αγνότητα αυτή μέσα του. Στο βάθος μένουμε οι ίδιοι, άδειοι, δηλαδή χωρίς κόσμο δικό μας.
Δεν στοχαζόμαστε καν πως τούτη η αγνότης κι η αλήθεια που αναγνωρίζουμε στην τέχνη του λαού, προϋποθέτει ένα σύνολο ανθρώπου, ένα σύνολο ζωής αγνής και φυσικής. Και πως τούτες οι μερικές αλήθειες, στη γλώσσα, στο ήθος, στους τρόπους, μ' ένα λόγο στην έκφανση της ζωής και της τέχνης του λαού, είναι αλληλένδετες και πηγάζουν όλες από το βάθος, από την ουσία αυτού του συνόλου.


Από το σύνολο αυτό δεν μπορείς να πάρεις ένα κομμάτι χωρίς να 'σαι ψεύτης. Κι αληθινότερο είναι να πεις πως ή δεν έχεις τέχνη ή, αν ένιωσες πως η απλότης αυτή, η αγνότης, είναι αναγκαία προϋπόθεση κάθε τέχνης, να πασχίσεις να την αποχτήσεις στα πραγματικά. Τι είδους εργασία θα 'ναι αυτή που θ' απαιτηθεί να κάνεις για ν' αποχτήσεις και να μορφώσεις των πνευματικό εκείνο πυρήνα ζωής απ' όπου η τέχνη, η έκφρασή του, θα πηγάσει - αν θα 'ναι κριτική αδιάκοπη ή άρνηση, σε τι βάθος και πλάτος θα μπορέσεις να την τραβήξεις ανάλογα με την αξία και το κουράγιο σου - δεν ξέρω. Ξέρω μόνο πως μια τέτοιου είδους εργασία θα βρεις αναγκάιο να κάνεις, να κάνεις κάθε στιγμή, αδιάκοπα.
Θα χρειαστεί να πετάξεις ό,τι ψεύτικο και περιττό φωλιάζει μέσα σου, να γυμνωθείς με θάρρος ολότελα από τα ψεύτικα και απατηλά ρούχα που φορούσες ως τώρα, και καθαρός και αγνός να αισθανθείς πως πάτησες στο πύρινο έδαφος της πραγματικότητας. Πόσο ψεύτικες θα σου φανούν τότε όλες εκείνες οι θετικές εργασίες που χρησίμευαν πριν για να σε ξεγελούν με τη φήμη και την εξωτερική υπόληψη που σου χάριζαν, πόσο ωχρές, τροφή πρόσφορη στον αδηφάγο χρόνο, και πόσο από την άλλη μεριά η πραγματικότητα που κερδισες, όσο και μικρή, λαμπερή και φωτοβόλα. Ανάγκη καμιά δεν θα 'χεις να προσέξουν το έργο σου, που μπορεί να μείνει στην αφάνεια πάντοτε, στο μυστικό βάθος της ψυχής σου. Τι ανάγκη να το προσέξουν, όταν ο θεός ο ίδιος το προσέχει; Έχει καμιά ανάγκη η μητέρα να προσέξει κανείς την αγάπη της στο παιδί της;


Θα αισθάνεσαι ότι πρέπει να κάνεις έργο χρήσιμο. Άλλο τίποτα μπορείς να γυρέψεις; Στους κατοπινούς σου θα νιώθεις πως τοίμασες την ανώτερη πραγματικότητα που πόθησες.
Έτσι ο σκοπός σου δεν θα είναι σχετικός, θα είναι απόλυτος, ακόμα κι αν μείνεις στην αρχή εσύ...
Αν κοιτάξεις το δρόμο που ακολούθησε ο άνθρωπος για να φτάσει σε ένα οποιοδήποτε πολιτισμό, νιώθεις τι αφάνταστος κόπος του χρειάστηκε για κάθε του βήμα προς τα μπρός. Τι αφάνταστος κοπος του χρειάζεται ακόμη για να κρατιέται εκεί που έφτασε και να μη χάσει μονομιάς ό,τι κέρδισε και ξαναγυρίσει πίσω πάλι. Η φύση η ίδια, πότε με τα εμπόδια που του 'χει στήσει, πότε με τις ευκολίες που του παρουσιάζει, είναι σαν να του δείχνει το δρόμο.
Τη φύση πήρε για δάσκαλο ο άνθρωπος στο δρόμο του στη ζωή του.. Σε στενή συνεργασία μ' εκείνη ένιωσε το πως μπορεί μόνο να προχωρήσει.
Μιάν ιδέα του φυσικού τούτου δρόμου μπορούμε σήμερα να πάρουμε από τη ζωή του φυσικού ανθρώπου, του χωριάτη. Αν κοιτάξεις, θα δεις πως η φύση είναι εκείνη που έβαλε τις βάσεις και ρύθμισε τη ζωή του. Το αναγκαίο, το χρήσιμο, τη γεμίζουν τόσο, όσο που να μην περισσεύει χώρος για το αυθαίρετο και το περιττό. Ας δούμε αίφνης πως χτίζει το σπίτι του ο χωρικός. Το φυσικό δρόμο που ακολουθεί γι' αυτό.
Δεν του χρειάζεται κανένα γραφείο, ούτε μολύβι, για να αραδιάσει μάταιες γραμμές της φαντασίας του. Κανένα βιβλίο αρχιτεκτονικής δε διάβασε. Από ρυθμούς και χαρακτήρα δε νιώθει. Μα τα πραγματώνει ασυνείδητα, ακολουθώντας τη φύση.
Ξέρει πλέρια τις ανάγκες του. Στο έδαφος επάνω θα χαράξει το χώρο το χρήσιμο για κατοικία του. Τη φαντάζεται κιόλας έτσι στο χώρο, υψωμένη μπροστά του, με τις πέτρες που ο ίδιος έχει πελεκήσει, ο μάστορας αρχίζει το έργο του. Εξόν από το να προσέξει να βάλει τις πιο γερές, τα αγκωνάρια, στις γωνίες και στις παραστάδες της θύρας ή των παραθυριών, άλλο τίποτα δεν έχει να σκεφτεί. Γερό μόνο να είναι το χτήσιμο, και η φύση θ' αναλάβει μόνη της τ' άλλα. Το σχήμα, το χρώμα, οι πέτρες, το δέσιμο, θα 'ναι η αρχιτεκτονική αξία του τοίχου. Όσο για τις αναλογίες, οι ανάγκες πάλι, ανάγκες φυσικές και γι' αυτό αληθινές και ωραίες, και η φύση του υλικού - αυτά τα δυο θα τις ρυθμίσουν. Το μέσο μέγεθος του λίθου, ύψος και πλάτος, θα κανονίσει τα πλάτη και τα ύψη. Ο χαρακτήρας θα προκύψει απ' αυτό, από τίποτε άλλο. Χωρίς κορωνίδα (ακόμα πολύ καιρό θα 'χει να περιμένει για να πάρει μορφή), με το φυσικότερο τρόπο, με ένα σαμάρι ή με μια στρώση από πέτρες, τελειώνει το σπίτι.


Ακανόνιστο χωρίς να το ζητήσει ξεπίτηδες, κανονικό τόσο όσο είναι βολετό, συμμετρικό ή ασύμμετρο, τι ωραία ενώνεται με τη φύση γύρω ! Από τα ίδια της τα υλικά πλασμένο, παίρνει κάτι από την ίδια, στις γραμμές και στο χρώμα του. Θαυμαστή συνεργασία φύσης και ανθρώπου. Όταν αυξήσουν οι ανάκες, μεγαλώνει ο χωρικός το σπίτι του χτίζοντας δίπλα στο παλιό, έτσι όπως οι ανάγκες, ο χώρος και το έδαφος το ζητήσουν: δηλαδή φυσικά πάλι.
Και δεν έχω δει τίποτα πιο αρμονικό και γραφικό από αυτή τη διάταξη των μαζών που πηγάζει μ' αυτό το φυσικό τρόπο και που, ενώ ούτε οφείλεται σε καμία σύλληψη ενός συνόλου αρχιτεκτονικού ούτε φαίνεται να πηγάζει από καμίαν αφηρημένη αρχιτεκτονική αρχή, μόλαταύτα κρύβει τόση φυσική αρμονία. Είτε θεωρήσεις τούτο το γεγονός σ' ένα σπίτι επάνω, είτε σε άθροισμα από πολλά, το αποτέλεσμα είναι πάντοτε το ίδιο, αρμονικό δηλαδή και ανώτερο χωρίς σύγκριση από οποιαδήποτε σύνθεση βγαλμένη από το κεφάλι αρχιτέκτονα σημερινού. (*Μόνο οι αρχαίοι και ο μεσαίωνας είχαν στις αρχιτεκτονικές συλλήψεις των τη φυσικότητα αυτή, που στην πρωτογενή της κατάσταση, στην πρώτη της να πούμε βαθμίδα, θαυμάζουμε στη λαϊκή τέχνη. Το αρχαίο θέατρο, χωσμένο στην αγκάλη ενός λόφου, ο αρχαίος ναός με τα κτίσματα που τον συνοδεύουν, με τον περίβολό του, το ιερό μπροστά στο άνοιγμα της ιερής σπηλιάς, και γενικά όλη η αρχαία πόλη - κι εκείνες ακόμη που χτίστηκαν απάνω σε σχέσδιο - δε σου υποβάλλουν, παρά την άκρα τέχνη τους, την ιδέα του απόλυτα φυσικού κι αληθινού. Παράβαλε τώρα το πνεύματης κάτοψης λ.χ. της Πριήνης, της Ολυμπίας και των Δελφών, μ' εκείνο του μοντέρνου Urbanisme. Τούτος φαίνεται ολότελα τεχνητός κι έργο γραφείου. Αυθαίρετα παιγχνίδια του μολυβιού επάνω στο χαρτί, μεταφερμένα στην ιερή μας γη.)


...
Πέρα απ' ό,τι η φαντασία του ζωγράφου ή του αρχιτέκτονα μπορεί να πλάσει, ο αρχιτέκτονας αυτός που είναι η ζωή, με συνεργάτες το χρόνο και την τύχη και τις χίλιες δυό χρείες και καταστάσεις ζωής, φτώχεια και πλούτο, τύχη και βούληση, παλιό ή καινούργιο, όμοιο ή ανόμοιο... δημιουργεί το σπίτι, αθροίζει τις γειτονιές, χαράζει τους δρόμους, στραβούς εδώ, ίσους, πλάγιους ή κάθετους εκεί, τοποθετεί την πλατεία, την αγορά, την εκκλησία.


Τέχνη σπουδαία δε θα βρεις ποτέ στο βουνό ή στο χωριό, ούτε εξαιρετικά ωραία θα τη βρεις πάντοτε. Μα φυσική, δηλαδή αληθινή, θα 'ναι πέρα για πέρα πάντοτε, και δοσμένη να πούμε από το Θεό - έτσι όπως η φύση δεν είναι γεμάτη ομορφάδες, ούτε η φυσική ζωή είναι όλο ευλογία. Αυτή είναι, κι έχεις να συμμορφωθείς μ' αυτή, κι αν δεν μπορείς, αιτία είναι ότι ή το σώμα σου ή το πνεύμα σου είναι άρρωστο.
...
Μου φαίνεται πως αντικείμενο αρκετής από μέρους μας συλλογής και θαυμασμού δεν έγινε ποτέ η τέχνη αυτή του ανθρώπου. Τόσο απλή είναι τις περισσότερες φορές, τόσο λίγο από επιστημονικές και τεχνικές γνώσεις έχει ανάγκη, και τόσο άμορφα έχει ακόμα τα περισσότερα από τα μέλη της, ώστε στο πνεύμα του πολιτισμένου (!) σαν κάτι ασήμαντο και τυχαίο να φαίνεται, η τέχνη αυτή του απλού ανθρώπου.
Μια εικόνα, αδύνατη αλήθεια, προσπάθησα να δώσω παραπάνω της σχέσης του απλού ανθρώπου με την τέχνη του. Η θέση του έναντι στο έργο του είναι φυσική, δηλαδή οι δυσκολίες ανάλογες με τις δυνάμεις του. Καμιά φιλοδοξία, όπως σε μας, να δειχτεί αλλιώτικος ή καλύτερος από ό,τι είναι, και καμία υποχρέωση δυσβάστακτη, που να προέρχεται από κανένα αξίωμα που του δώσανε και δεν του πρέπει, ή κανένα δίπλωμα. Η ζωή γύρω του είναι φυσική κι έχει αρκετές νόμιμες και αληθινές χαρές να του δώσει. έχει το σώμα κι η ψυχή του υγεία κι έχει αρκετό πρακτικό πνέυμα, ασκημένο στον άμεσο αγώνα με τη ζωή, από παιδί ακόμα. Η λιτή ζωή του τον εδίδαξε από νωρίς την εγκράτεια, κι έτσι, τη σκέψη του, ήρεμη, όπως η ήρεμη ζωή γύρω του, δε θα την ταράξουν άμετροι πόθοι και άπρεπες φιλοδοξίες.
Όταν όλες αυτές οι συνθήκες ταραχθούν από κάτι ξένο, από την ψευτιά της πολιτισμένης ζωής λ.χ., η φυσικότητα αυτή του λαού είναι κίνδυνος να χαθεί. Τη φυσικότητα την έχει ο απλός, χωρίς να το νιώθει. Ενστικτώδη. Δεν έχει τον κριτικό νου του πραγματικά αναπτυγμένου ανθρώπου, για να προφυλαχτεί από το ψεύτικο. Εύκολα του παραδίνεται, και βλέπουμε κάθε μέρα τι γίνεται στην επαφή του χωριού και της πόλης.
......


Φυσικότατο το χτήσιμο της σκάλας του χωριατόσπιτου αυτού. Κοίταξε λ.χ. τα σκαλοπάτια. Μια στρώση από τις πλάκες του τόπου δεν αρκούν για όλο το ύψος. Ο χτίστης έβαλε αλλού δυό, αλλού περισσότερες. Στο τέταρτο καθώς ανεβαίνεις, έβαλε μια οριζόντια και μια κάθετη. Δυό θολίτες της κάμαρας, στ' αριστεό μέρος, ακουμπόύν μόνο στο εσωτερικό άκρο. Τ' ασήμαντα τούτα γεγονότα περνούν στο κοινό μάτι απαρατήρητα. Όμως, πολύ πιο μεγάλος αφ' ό,τι φαντάζεται κανείς είναι ο ρόλος του ελάχιστου μέσα στη φύση. Το ελάχιστο αυτό δίνει το χαρακτήρα, τη γραφικότητα στο όλο. Και την παρατήρηση αυτή ακολούθησέ την παντού. Η σκάλα λ.χ. δε φτάνει ως το ύψος της ταράτσας. Δυό σκαλοπάτια (α α), χωμένα στο πάχος του τοίχου, χρησινεύουν ν' ανέβεις ως απάνω. Η φυσική τούτη λύση που δυσκολότερα θα 'βγαινε από μέσα από γραφείο, έχει τούτη τη συνέπεια: να περιορίσει τη μάζα της σκάλας, να δημιουργήσει εκείνο το κόψιμο (α) του τοίχου, που δίνει κίνηση στο περίγραμμα του σπιτιού. Πλήθος τώρα από άλλα ασήμαντα περιστετικά, λογικά ή τυχαία, το μεγαλύτερο ύψος του αριστερού δωματίου λ.χ., το ακανόνιστο των γραμμών, η μικρή μάζα (β) του τελευταίου δεξιά διαμερίσματος, που αποτελειώνει στο μέρος αυτό την οικοδομή, η καμινάδα καθώς ξεπροβάλλει σε μικρό ύψος, προσθέτουν στη γενική αρμονία.


Τις ίδιες παρατηρήσεις μπορείς να κάνεις επάνω στο χτήσιμο αυτού του χωριατόσπιτου. Κοίταξε τι αξίζει η στενή με τη φύση επαφή, από όπου προκύπτει αβίαστα η αλήθεια.
Τόσο απλά και φυσικά είναι τ' αποτελέσματα αυτά, κι όμως συλλογίσου αν μπορείς να τα ξαναβρείς στα έργα του σημερινού ανθρώπου, ακόμα κι αν η θέλησή του είναι φανερή να μένει στο απλό και το φυσικό. (*Πάντα θα βρεις μιαν εκζήτηση αισθητική, εκεί που η ομορφιά ή η γραφικότητα από την αλήθεια μόνον όφειλε να προκύψει. Οι γενικές γραμμές, κάθε άλλο παρά να γεννιώνται από την πραγματικότητα, προδίδουν την τεχνητή ατμόσφαιρα της πόλης και του γραφείου. Θα δεις λ.χ. μιά κορωνίδα κάθε άλλο από φυσική, όχι δηλ. από την πραγματικόττητα βγαλμένη, μα τραβηγμένη έτσι πάνω στο χαρτί ή ανασυρμένη από κάποιο βιβλίο, κι άλλα τέτοια ανακατέματα του φυσικού και αληθινού με το τεχνητό και ψεύτικο.) Τα πρώτα τούτα σχήματα της λαϊκής τέχνης, που βγήκαν απ' τη λογική και φυσική θεραπεία της χρείας, δίνουν τώρα τη γένεση σ' άλλα, που είναι η πνευματικότερη των πρώτων έκφραση, η άνθησή των. Λες πως στα μάτια του ανθρώπου αντιχτύπησε η έμφυτη ομορφιά των σχημάτων της χρείας, και από τη χαρά που αισθάνθηκε, γεννήθηκαν οι άλλες πνευματικότερες μορφές, το κόσμημα.
..."


(όλα τα σχέδια είναι του Δ. Πικιώνη)

Καλό Καλοκαίρι !

η βιβλιοθήκη μου για το καλοκαίρι

είναι αστείο κάθε χρόνο πόσα βιβλία παίρνω μαζί μου φεύγοντας για διακοπές. ποτέ δεν ξέρω πιο ακριβώς θα διαβάσω. κάποια ίσως ούτε να τα ξεφυλλίσω. κάποιο μπορεί να το ξεκινήσω και να το αφήσω. κάποια ίσως μείνουν αδιάβαστα ακόμα και για χρόνια. δεδομένου ότι διαβάζω πολύ αργά, και η σκέψη μου αφαιρείται, πλάι στο κύμα, στην άμμο, στα βότσαλα, σε όλα τα χρώματα τα ζουζούνια και τα ψαράκια που με περιτριγυρίζουν. όμως τα έχω ανάγκη τα βιβλία να τα παίρνω μαζί μου και όσο κι αν κάθε χρόνο λέω "πάλι τα ίδια Δέσποινα, πάλι θα κουβαλάς, πάλι τίποτα δεν θα διαβάσεις... όλο υπερβολές!" εξακολουθώ να παίρνω μαζί μου μια μικρή βιβλιοθήκη.

Φέτος για να ανανεώσω και να ξεκουράσω την σκέψη μου η μικρή μου βιβλιοθήκη θα είναι:




και λίγη θάλασσα από ποίηση... για παρέα





και λίγη φωναχτή(!) ανάγνωση στην συντροφιά μου... για ανταλλαγή, συζήτηση και τρυφερότητα(;)




.

aaa... bbb... ccc... c.de la b.

.

εισέρχομαι σιγά σιγά στον χώρο των αναμνήσεων... Πειραιώς 260

.

"Habemus Papam, Walter"

ΛΟΓΟΣ / WALTER BENJAMIN Τα πάντα είναι ζήτημα μοντάζ. Στο μυαλό μου έρχεται το πρόσωπο μιας γυναίκας που ουρλιάζει καθώς τα σπασμένα γυαλιά της έχουν γεμίσει με αίμα το μέτωπο και τα μάγουλα. Στο μυαλό μου έρχονται οι σκάλες της Οδησσού. Είμαι κυνηγημένος από τα τσαρικά στρατεύματα. Στο μυαλό μου έρχεται ο Σεργκέι Αϊζενστάιν. Έρχομαι αντιμέτωπος με τη σταλινική λογοκρισία. Στο μυαλό μου έρχεται ο Φράνσις Μπέικον. Ζωγραφίζω συνεχώς τον Πάπα Ιννοκέντιο Χ. Το στόμα του είναι ανοιχτό σε όλες τις ασθένειες του ανθρώπου. Στο μυαλό μου έρχεται ο Ντιέγκο Βελάσκεθ και μετά ο ίδιος ο Πάπας Ιννοκέντιος Χ. Έπειτα πάλι ο Βελάσκεθ. Έπειτα πάλι ο Μπέικον. Έπειτα πάλι ο Αϊζενστάιν. Έπειτα πάλι οι σκάλες της Οδησσού. Έπειτα πάλι το πρόσωπο της γυναίκας με τα σπασμένα γυαλιά. Έπειτα ο Walter Benjamin.

http://www.greekfestival.gr/show_event?id=381&lang=gr

Philippine "Pina" Bausch (July 27, 1940 - June 30, 2009)

πόσοι από εμάς δεν θέλαμε να την συναντήσουμε ... να την ακούσουμε ... να μας διδάξει ...
να μπούμε στον κόσμο της ...













δείτε επίσης...
.

.

είναι θαυμαστή η επιφάνεια του νερού
.

Τι είναι Αυθεντική Κίνηση...

.

Από το πρόγραμμα του "Επαίτη":

Στάσου.

Τι ακούς; Τι βλέπεις; Τι αισθάνεσαι;

Υπάρχουν μνήμες; Εικόνες; Σκέψεις;

Σε καλώ να σταθείς. Εδώ. Μαζί μου.

Θεατής. Μάρτυρας. Άγκυρα.

«Είναι καλό ή κακό; Λίγο ή πολύ; Πλούσιο ή φτωχό;»

Έχει τόση αξία να απαντήσεις σε αυτές τις ερωτήσεις;

Είναι αυτός ο τρόπος για να οριστεί το ωραίο;

Κι αν είναι αυτό το ωραίο είναι αυτό και το αυθεντικό;

Αυθεντική κίνηση (Authentic Movement) είναι η κίνηση που ξεπηδά από την εσωτερική κίνηση. Είναι μια πρακτική διαλόγου του συνειδητού με το ασυνείδητο.

Η πρακτική αυτή, άρχισε να εξελίσσεται την δεκαετία του ΄50 από την Mary Whitehouse και έχει τις ρίζες της στην «ψυχολογία του βάθους» του C.G. Jung. Πρόκειται για μια απλή φόρμα αυτό-διευθυνόμενης κίνησης, όπου ένας κινούμενος, συνήθως με κλειστά μάτια και με την προσοχή του στραμμένη προς τα έσω, κινείται εν τη παρουσία ενός τουλάχιστον μάρτυρα. Ο κινούμενος ακολουθεί μια παρόρμηση, μια αίσθηση, μια χειρονομία, μια εικόνα ή μνήμη και εξερευνά την διαδρομή μέσα από τον εσωτερικό του παρατηρητή, στο εδώ και τώρα. Ο μάρτυρας βλέπει, είναι παρών στην κινητική διαδρομή/εμπειρία του κινούμενου χωρίς να κρίνει, και στρέφει την προσοχή του κι αυτός στην δική του εσωτερική εμπειρία και επίγνωση. Η διαδικασία αυτή φέρνει στο προσκήνιο άγνωστες πλευρές του εαυτού που προϋπάρχουν μέσα στο ασυνείδητο και οι οποίες καθώς φωτίζονται ερχόμενες μέσα από την κίνηση στο συνειδητό, πραγματώνονται και στην πορεία, τους δίνεται η δυνατότητα να μετουσιωθούν. Από το ακατέργαστο, ωμό υλικό που αρχικά προκύπτει, σιγά σιγά αναδύεται η ατομική εσωτερική αυθεντία του κάθε ενός μας.

Η πρακτική της Αυθεντικής κίνησης σε μια παράσταση προτείνει στον θεατή ένα άλλο είδος θέασης. Ο θεατής καλείται να γίνει συμμέτοχος της διαδρομής που ακολουθεί ο performer, με το να στρέψει κι αυτός την προσοχή του, στην προσωπική εσωτερική του διαδρομή, που σηματοδοτούν οι αισθήσεις, τα συναισθήματα, οι σκέψεις, οι εικόνες, οι μνήμες που αναδύονται μέσα του, μακριά από κριτικές, προβολές και απόψεις. Ο θεατής δεν «στέκεται» αντιμέτωπος με τον performer αλλά κοινωνούν και οι δυο μαζί μέσα από την διαπροσωπική και συλλογική σχέση που αναπτύσσεται.

(φωτογραφία από την παράσταση "Επαίτης")

"Habemus Papam, Walter", στο Φεστιβάλ Αθηνών

,

Θεατρική Ομάδα Nova Melancholía

Habemus Papam, Walter

Ανεμοστρόβιλος. Ο Walter Benjamin σκέφτεται μεγαλοφώνως. Τα πάντα είναι ζήτημα μοντάζ. Ο Πάπας πέθανε. Ζήτω ο Πάπας. Το αυτόματο της Ιστορίας πετά φράσεις: ο υπόλοιπος κόσμος αφουγκράζεται κρατώντας την ανάσα του. Η Αλ Κάιντα κυοφορεί το Πεπρωμένο. Δίδυμοι Πύργοι Δίδυμα Αεροπλάνα. Άμμος. Πάνω από τις πολιτείες σας θα φυτρώσει χορτάρι. Ο νεκρός Πάπας χορεύει. Οι νεκροί χορεύουν μαζί του. Το τέλος: δυο νέοι αυτοκτονούν μπροστά στα μάτια των θεατών –ανατινάζονται, τραγουδούν, κραυγάζουν– μόνο και μόνο για ν’ ανοίξει το μάτι της σκηνής προς μια άπειρη εικόνα – του Παραδείσου; Τα πάντα είναι ζήτημα μνήμης. Τα πάντα είναι ζήτημα κατασκευής. Ο Παράδεισος είναι σχεδιασμένος σε βουνά-αυταπάτες, στηρίζεται στην ήσυχη μεγαλοφυΐα, στήνεται κυριολεκτικά κάτω από τη μύτη μας. Αναζητούμε το νερό και το ουράνιο τόξο. Οι θεατές, μετά την αυτοκτονία, προσκαλούνται ν’ αγγίξουν, να βηματίσουν για λίγο μέσα στον Παράδεισο που εμφανίστηκε έπειτα από 70 λεπτά χειρωνακτικής εργασίας. Οι θεατές ψηλαφώντας, θυμούνται, και ξεσπάνε σε κλάματα.

Πειραιώς 260, Γκαράζ, 3 & 4 Ιουλίου, 22:30

Διάρκεια: 1:30’

Εισιτήρια: €20, €10

Κείμενο-Σκηνοθεσία: Μανώλης Τσίπος

Δραματουργία-Σκηνοθετική συνεργασία: Βασίλης Νούλας

Σκηνογραφία: Ντόρα Οικονόμου, Κώστας Σαχπάζης

Κοστούμια: Ντόρα Οικονόμου, Κώστας Σαχπάζης, Γιάννα Λεδάκη

Σχεδιασμός Φώτων: Θοδωρής Μιχόπουλος

Σχεδιασμός Ήχου: Ορέστης Καμπερίδης

Επιμέλεια μουσικής: Nova Melancholía

Κοντραμπάσο, ηλ. μπάσο: Χάρης Παζαρούλας

Σύμβουλος Σκηνοθεσίας: Γκίγκη Αργυροπούλου

Βοηθός Παραγωγής: Έμη Κίτσαλη

Ερμηνεύουν: Βίκυ Κυριακουλάκου, Μαίρη Λούση, Μαρία Μαγκανάρη, Νίκος Σάμπαλης, Ιωάννα Τουμπακάρη, Γιώργος Φριντζήλας, Μιχάλης Φωτόπουλος, Δέσποινα Χατζηπαυλίδου

"The Passion of Joan of Arc" - Carl Dreyer

.

- In France I 'm called Joan...
in my village,
I 'm called Jeannette.
- How old are you ?
- ... Nineteen... I think.

- For me, she is a saint !

- Respond !
Are you in a state of grace ?
- If I am, may God keep me there.
If I am not, may God grant it to me !

- The Church opens its arms to you, but if you are reject it,
the Church will abandon you and you will alone... alone !
- Yes alone... alone,
with, God !

- You claim that I am sent by the devil... It 's mot true...
to make me suffer the devil has sent you...
and you... and you... and you !

- Let us try one last time to save this lost soul...
It is to you, Joan, that I speak !

- Yes I am His child.
- And the great victory ?
- ... my martyrdom !
- And your deliverance ?
- ... death !

- Will I be with You tonight in Paradise ?
.

.

όλα πέφτουν χωρίς βαρύτητα αγκαλιά με την βαρύτητα

(Photo: Pierre Bismuth)

"Επαίτης", performance Aυθεντικής κίνησης σε Βίντεο/Εγκατάσταση

.

Σας Προσκαλούμε

στην

Performance Αυθεντικής Κίνησης σε Βίντεο/Εγκατάσταση:

«Επαίτης»

της Δέσποινας Χατζηπαυλίδου (ομάδα «3=4»)

Σε αναζήτηση δημιουργικού υλικού που συνδέεται με τον παρόντα χρόνο και γεννιέται σε αυτόν, ζωντανά μπροστά στα μάτια του κοινού, δημιουργούμε μια video εγκατάσταση με ηχητικό περιβάλλον όπου μέσα της κινείται και αυτοσχεδιάζει ένας performer. H video εγκατάσταση χρησιμεύει σαν θεματικός προσανατολισμός αλλά και σαν άξονας που συνδέει το ιστορικό παρελθόν με το παρόν, την συλλογική ιστορία με την ατομική. Το ηχητικό περιβάλλον παραπέμπει στους καθημερινούς ήχους των κλειστών χώρων που ζούμε, δημιουργούμε και ονειρευόμαστε, και στην σιωπή. Ο performer κινείται αυτοσχεδιαστικά, δημιουργεί κείμενο/δήλωση συνειρμικά στην στιγμή, αρθρώνει το κείμενο. Η βάση της πρακτικής του performer έρχεται από την Authentic Movement. Σκοπός του είναι να αναγνωρίζει τι συμβαίνει στο όλο της ύπαρξής του στον παρόντα χρόνο και να δρα μέσα από αυτή την αναγνώριση/συνειδητοποίηση. Δεν υπάρχει έτοιμο υλικό. Μόνο ο προσανατολισμός που δημιουργεί το video μαζί με τον ήχο. Και αυτά όμως έχουν προκύψει από το προσωπικό υλικό του performer - που διυλισμένο μέσα από την ματιά των συνεργατών/δημιουργών - ανήκουν κατά κάποιο τρόπο στο παρελθόν, το οποίο ζει, εξελίσσεται και μετουσιώνεται μέσα στο παρόν. Ο performer προτείνει μέσα από την αντιδιαστολή της δράσης του με το video την αμεσότητα της φυσικής γυμνής δράσης. Περιμένει και ελπίζει κάτι να γεννηθεί, παίζει με την αμηχανία και το κενό. Στοιχεία κάθε παράστασης εγγράφονται σε κάθε επόμενη, έτσι ώστε ενώ κάθε μια είναι ξεχωριστή, όλες μαζί να αποτελούν μια ενότητα που εξελίσσεται.

Στην Τεχνόπολη του Δ. Αθηναίων, στην αίθουσα Δ6, στα πλαίσια του Fringe festival.

Ιδέα, εκτέλεση: Δέσποινα Χατζηπαυλίδου

Video: Ούρσουλα Κασσαβέτη

Μουσική: BroodingSideOfMadness

Γενική επιμέλεια: Μαριάννα Μακρή, Απόστολος Καρυδόγιαννης

Ημερομηνίες/ώρες: Τρίτη 16/6 , 22.00

Τετάρτη 17/6, 23.00

Πέμπτη 18/6, 22.30

Είσοδος: 10 euro. Πληροφορίες: www.fringefestival.gr www.ticketquest.gr

αυτό το "άλλο"

.

Βλέπω ανθρώπους όταν κινούνται αυτοσχεδιάζοντας να έρπονται, να περπατούν στα τέσσερα ή να πατούν στις μύτες των ποδιών τους και να ανοίγουν τα χέρια. Να μιμούνται αυτό το "άλλο", το ερπετό, το ζώο ή το πουλί. Να το ζηλεύουν να το ποθούν, αυτό το "άλλο". Να προτιμούν αντί να μπουν στην απλή όρθια ανθρώπινη στάση, να μοχθήσουν για να μπουν σε αυτό το "άλλο". Όπως ακριβώς κάνουν και τα παιδιά. Αρκεί να μείνουμε για λίγο ελεύθεροι και το σώμα μας αναζητά αυτό που έρπεται ή αυτό που πετά. Το σώμα μας αναζητά να καλύψει αυτό το "όλο" που εμείς στεκόμαστε όρθιοι στο μέσο του. Με κάθε τρόπο αναζητάμε αυτό το "άλλο", παντού και σε κάθε φάσμα των δραστηριοτήτων μας. Για να κατακτήσουμε το "όλο" που πάντα βρίσκεται έξω από εμάς... ενώ απλά είμαστε μέρος του.

(photo: Pierre Bismuth)

contact improvisation is about...

.

acquainting, adapting,


balancing,


centering, connecting, curving,


dancing, draping,


embracing, exchanging,


falling, folding,

gliding,


hurdling,


joining,


launching, leveraging, lifting, listening,


merging,


orbiting, oozing,


pivoting,


rising, risking, rocking, rolling,


shifting, slipping, spinning, spiraling, supporting,


tossing, tumbling,


undefining,


venturing,


waiting, watcing,


and yielding.

(Robin Feld)
.

οριζόντια/κάθετα

.

Possente, Possente Ftha

.

όχι... κάποτε... τώρα.

η ιστορία θα έπρεπε να διδασκόταν αλλιώς. να μη σβήνει η μνήμη. να μη ζούμε σε ψευδαισθήσεις. μόνο αν η ιστορία ήταν ένα συνεχές βίωμα θα αισθανόμουν ασφαλής. τώρα δεν αισθάνομαι καθόλου.

(photo: Bernard Faucon)

.

το ένστικτο πως ξυπνάει ;

(photo: hayal)

μια εμπειρία...

.

ιδιαίτερα με προβληματίζει σαν δασκάλα του contact improvisation το πως μπορείς να διδάξεις ή σε ποιο βαθμό μπορείς να διδάξεις κάτι που είναι τόσο εμπειρικό.
διαβάζοντας χτες : "Μια εμπειρία είναι κάτι που αποκτάς απολύτως μόνος, αλλά που δεν μπορείς να το αποκτήσεις ολοκληρωμένα παρά μόνο στον βαθμό που ξεφεύγει απ' την καθαρή υποκειμενικότητα και που άλλοι θα μπορούν, δεν θα έλεγα να το επαναλάβουν ακριβώς, αλλά τουλάχιστον να το συναντήσουν και να το διασχίσουν εκ νέου." που είπε ο Μ. Φουκώ, σκέφτομαι - μέχρι σε ποιο βαθμό μπορείς να εμβαθύνεις στην εμπειρία ;

(Photo: hkocak)

.

μετράω τις λίγες μέρες που απόμειναν για να "σκαρφαλώσω" στην βορινή πατρίδα μου.
εκεί το βουνό και η θάλασσα κάνουν θεϊκή παρέα. σμίγουν και αναγεννιούνται κάθε στιγμή.
δεν κοιτούν ημερολόγια.

.

(Παπαδιαμάντης... πάλι. Κλικ στην εικόνα)

xeblogarisma/6η εκστρατεία

Επιτέλους ήρθε η ώρα για την 6η μας εκστρατεία. Και έρχεται μια δύσκολη στιγμή, την ώρα που οι κρατούμενες στις Γυναικείες Φυλακές Θήβας βρίσκονται σε εξέγερση, μετά την δολοφονία της Κατερίνας Γουλιώνη. Σε συμπαράστασή τους, κρατούμενοι και από άλλες φυλακές κάνουν στάσεις διαμαρτυρίας, και μαζί τους πολίτες διαμαρτύρονται με συγκεντρώσεις όπως αυτή που συνέβη σήμερα έξω από τις φυλακές στην Θήβα.

To ξεblogάρισμα καλεί όλους τους φίλους/ες παλιούς αλλά και νέους σε συνάντηση στην:

"Αυλή του Πέτρου" Πλαταιών και Λεωνίδου στον Κεραμεικό
στις 11 Απριλίου (Σάββατο του Λαζάρου) και ώρα 17.30

μαζί με ότι μπορούμε να φέρουμε για τα παιδιά και τις κρατούμενες (ήδη πρώτης ανάγκης, ρούχα, βιβλία κτλ) αλλά και μαζί με ιδέες για νέες δράσεις που αφορούν τις φυλακές αλλά και άλλα θέματα αν υπάρχουν.

Προτείνω να φτιάξουμε ένα κείμενο διαμαρτυρίας και να το παραδόσουμε στους κοινωνικούς λειτουργούς. Να τους ζητήσουμε να μας πουν τι κάνουν έμπρακτα για τις συνθήκες ζωής μέσα στις φυλακές αυτές, που συμβαίνει να ζουν και μικρά παιδιά.

Απ' ότι φαίνεται υπάρχουν πολλά αυτονόητα που όμως δεν ισχύουν στις φυλακές, και αυτά δεν περιορίζονται μόνο στα ήδη πρώτης ανάγκης...

ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΝ ΠΑΙΔΙΑ ΔΙΠΛΑ ΣΕ ΑΠΟΜΟΝΩΤΗΡΙΑ ΜΕ ΚΑΜΕΡΕΣ ΕΛΕΓΧΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΤΟΥΑΛΕΤΕΣ ;
ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΚΑΚΟΠΟΙΗΜΕΝΕΣ, ΑΠΡΟΣΤΆΤΕΥΤΕΣ ΚΑΙ ΑΣΤΗΡΙΧΤΕΣ ΑΠΟ ΨΥΧΟΛΟΓΟΥΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΝΑ ΣΥΝΑΝΑΣΤΡΕΦΟΝΤΑΙ ΜΩΡΑ ΠΑΙΔΙΑ;
AKOMA ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ... ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΤΕΤΟΙΟΙ ΔΕΣΜΟΦΎΛΑΚΕΣ ΝΑ ΠΕΡΙΤΡΙΓΥΡΙΖΟΥΝ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ;

Είναι σημαντικό να υποστηρίξουμε όλοι την συνάντηση αυτή και την 6η εκστρατεία, με μπάνερ και αναρτήσεις. Να το διαδόσουμε στους φίλους μας.... να μαζευτούμε πολλοί!

ΠΟΛΛΟΙ ΚΑΙ ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΙ, ΜΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΗ ΕΠΙΘΥΜΙΑ...
ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΜΕ.

Η Αφήγηση

.

"Το να λέμε ιστορίες ο ένας στον άλλον για πράγματα που μας έχουν συμβεί ή μας συμβαίνουν, είναι κομμάτι της σύνδεσής μας με τον κόσμο, είναι μια βασική διάσταση της καθημερινότητάς μας, που επικυρώνει ή ακόμα και δημιουργεί την πραγματικότητα σε μας και τους άλλους.

Η αφήγηση επιρρεάζει κάποιες φορές την εμπειρία. Συνδέει μια αρχή με ένα τέλος. Η ίδια η εμπειρία σπάνια δεν αποτελείται από μια αλυσίδα καταστάσεων. Η γέννηση και ο θάνατος, η εισπνοή και η εκπνοή δίνουν μορφή στην ύπαρξή μας, και προτείνουν τον σπόρο της αφηγηματικής φόρμας,

Η αφηγήσεις άλλες φορές παρέχουν υλικό στην δουλειά με τον αυτοσχεδιασμό, άλλες φορές προκύπτουν μέσα από τον αυτοσχεδιασμό κι άλλες τον διαμορφώνουν.

Όταν οι αφηγήσεις έρχονται μέσα από τον αυτοσχεδιασμό δίνουν άλλη διάσταση σε αυτό που συμβαίνει - οι συνειρμοί, οι μνήμες, οι ιστορίες αναπτύσουν και εκτείνουν το παρόν.

Στα εκατό τελευταία χρόνια πειραματισμού πάνω στις αφηγηματικές και μη-αφηγηματικές φόρμες, η εμφάνιση της τηλεόρασης και του φιλμ, και η επιρροή ενός ποιητικού και απεικονιστικού τρόπου σκέψης στην performance, έχουν ανοίξει τον δρόμο για μια απόλυτα ελεύθερη χρήση της αφηγηματικής τέχνης. Η λογική και γραμμική κατασκευή της αφήγησης μπορεί να υπάρχει μέσα σε φόρμες που συγγενεύουν με το όνειρο, αλλάζοντας την κατεύθυνση του χρόνου, την κλιμάκωση, το περιεχόμενο, το στυλ, μπορεί να "φιλοξενείτε" μέσα σε μια performance ή να προσαρμόζεται, πολλές φορές και με την συνδρομή της ποίησης και της λογοτεχνίας. Η αφήγηση μπορεί να "υποταχτεί" σε όλα τα ήδη της αποδόμησης και μεταμόρφωσης , όπου το "όλο" μπορεί να συμπυκνωθεί μέσα σε ένα στιγμιότυπο ή μια σειρά στιγμιοτύπων, μπορεί να εκταθεί στο αχανές ή να κομματιαστεί και να επανασυναρμολογηθεί ξανά, σαν ένα κολάζ."

Μετάφραση από απόσπασμα του βιβλίου "Body Space Image" των Miranda Tufnell και Chris Crickmay.

(photo: Wilhelm Sansal)